นางจึงทำได้แต่เพียงเงยหน้ามองอีกฝ่าย “บอกว่าข้าขโมย เช่นนั้นก็ต้องมีหลักฐานถึงจะถูก ไม่อาจพูดลอยๆ ได้กระมัง อีกอย่าง ท่านก็ไม่ใช่เง็กเซียนฮ่องเต้ เกรงว่าคงจะไม่มีอำนาจตัดสินฟ้าดินเช่นนั้น”อีกฝ่ายโบกมือ “ต้องมีหลักฐานอะไรอีก นี่ก็ชัดเจนแล้วไม่ใช่หรือ ตอนแยกบ้านพวกเจ้าออกไปตัวเปล่า ทั่วทั้งหมู่บ้านรู้เรื่องนี้ เวลาเพียงวันเดียวเช่นนี้ พวกเจ้ามีเงินซื้อที่ และกำลังจะใช้ชีวิตอย่างดีอยู่ที่นี่ เจ้าพูดมาสิ ว่าเจ้าได้เงินมาจากที่ใด หากไม่ได้ขโมยเงินของข้า แล้วเจ้าจะหาเงินมากมายมาจากที่ใด”ทันใดนั้น หูจ่างหลินก็ออกมาจากในห้อง เขาหัวเราะเยาะว่า “ที่นี่คือสกุลหู ไม่ใช่สกุลไป๋ของพวกเจ้า สกุลหูของพวกข้ากินอะไร ใช้เงินเท่าไรเพื่อกินของพวกนี้ แล้วมันเกี่ยวอะไรกับสกุลไป๋ของพวกเจ้า”หลิวซื่อตอบโต้ “จะไม่เกี่ยวได้อย่างไร ก่อนหน้านี้พวกเจ้าสกุลหูก็ไม่ได้ใช่ชีวิตหรูหราเช่นนี้ ครั้นจ้าวหลานกับไป๋จื่อมา พวกเจ้าก็มีเงิน ทั้งยังกินดีอยู่ดี นี่ชัดเจนว่าใช้เงินของจ้าวหลานและไป๋จื่อไม่ใช่หรือ แล้วหัวขโมยอย่างพวกนางจะหาเงินมาจากที่ใด หากไม่ได้ขโมยมาจากสกุลไป๋ของพวกข้า”ไป๋จื่อมองสีท้องฟ้าข้างนอก “วันนี้เย็นแล้ว พรุ่งนี้แล้วกัน พรุ่งนี้ข้าจะคิดบัญชีให้อย่างดี”หลิวซื่อใจเต้น “คิดบัญชีอะไร เจ้ายอมรับว่าขโมยเงินของพวกข้าสกุลไป๋หรือ”เด็กสาวแค่นหัวเราะ “พรุ่งนี้ข้าค่อยบอกเจ้า วันนี้พอแค่นี้ พวกข้าหิวแล้ว ต้องรีบกินข
