็ไม่ยอม “ช่างเรื่องกินข้าวเถอะ ข้าเพิ่งจัดการเรื่องนี้ให้พวกเขจ้า หากไปกินข้าวกับพวกเจ้าอีก คนในหมู่บ้านอาจจะวิจารณ์ข้าก็ได้ บอกว่าข้าได้กำไรจากพวกเข้า เช่นนั้นน่าเป็นห่วงนัก”
ไป๋จื่อก็ไม่ดึงดัน หากอยากตอบแทนหัวหน้าหมู่บ้าน วันหน้ายังมีโอกาส ไม่ต้องรีบร้อนทำตอนนี้
เมื่อส่งหัวหน้าหมู่บ้านไปแล้ว ไป๋จื่อก็จูงจ้าวหลานกลับไปที่สกุลหู
มือของหูจ่างหลินและจ้าวหลานไม่สะดวกจะทำงาน อาหารเย็นจึงให้ไป๋จื่อและหูเฟิงทำไปโดยปริยาย
หูเฟิงกลับมาหลังจากล้างผักเสร็จ เห็นไป๋จื่อนวดแผ่นแป้งอยู่บนเขียงไม้ แผ่นแป้งที่ทั้งกลมและบางแผ่นแล้วแผ่นเล่าเป็นรูปเป็นร่างจากฝีมืออันชำนิชำนาญของนางอย่างรวดเร็ว ทุกแผ่นดูแล้วมีขนาดพอๆ กัน คล้ายกับวาดไว้อย่างดีก็ไม่ปาน
ครั้นเห็นเขายืนโง่งมอยู่ข้างๆ ไป๋จื่อก็ชี้ไปที่ไส้เกี๊ยวในชามใหญ่ที่ตนผสมไว้แล้ว “มาห่อกับข้าสิ”
“ห่อไม่เป็น” เขากลับกล่าวอย่างเด็ดขาด
ไป๋จื่อวางไม้นวดแป้งลง ก่อนจะหยิบแผ่นแป้งขึ้นมาหนึ่งแผ่น แล้วตักไส้หมูผสมต้นหอมจากในชามมาช้อนหนึ่ง จากนั้นก็ค่อยๆ ห่อให้เขาดูทีละนิด
นางห่อเกี๊ยวได้น่ารักมาก มีพุงอ้วนกลมกลึง ด้านนอกสีขาวสะอาด
เขาลองดูครั้งหนึ่ง ทว่าไม่สำเร็จ จึงลองอีกครั้ง แต่ก็ยังไม่สำเร็จอีก
ชายหนุ่มอดหัวเสียอยู่บ้างไม่ได้ นี่ดูแล้วทำง่ายๆ กระนั้นทำขึ้นมาแล้วเหตุใดถึงได้ยากเช่นนี้
ไป๋จื่อจับมือของเขา ประคองนิ้วมือของเขาไว้ สอนเขาจับทีละเล็ก ทีละน้อย “ก็
