ตอนที่ 95 ขโมยไก่ไม่สำเร็จ เสียข้าวสารอีกหนึ่งกำมือ
คนอื่นอาจจะไม่รู้ว่านางมีนิสัยอย่างไร ทว่าคนสกุลไป๋จะไม่รู้ได้อย่างไร
รู้ดีแท้ๆ ว่านางไม่ใช่คนเช่นนั้น แต่กลับใช้วาจาชั่วร้ายเช่นนี้มาทำร้ายนาง จะให้นางไม่เสียใจได้อย่างไร
ไป๋จื่อยืนขึ้นจากในรถเทียมวัว มองหลิวซื่อที่อยู่ริมแม่น้ำราวกับกำลังยิ้ม ก่อนจะพูดเสียงดัง “หลิวกว้าหัว เจ้าต่างหากที่เป็นสตรีที่ชอบดีดดิ้นเช่นนั้น คิดว่าสตรีบนโลกนี้จะเป็นเหมือนเจ้าหรือ เรื่องชั่วช้าที่เจ้ากับหยางซื่อเกินทำ ต้องการให้ข้าพูดต่อหน้าคนทั้งหมู่บ้านใช่หรือไม่”
หลิวซื่อหน้าเปลี่ยนสีไปมากทีเดียว ชี้หน้าไป๋จื่อพลางร้องตะโกน “เด็กน่าตาย เจ้าพูดมั่วอะไร ข้ากับหยางซื่อเกินบริสุทธิ์ใจ จะมีเรื่องชั่วช้าได้อย่างไรกัน ข้าพูดจาหรือทำอะไรล้วนชัดเจน”
รถเทียมม้าค่อยๆ เคลื่อนออกไปไกล เสียงดังกังวานของไป๋จื่อกลับยังคงดังไปถึงหูของหญิงสาวที่กำลังซักผ้าอยู่ริมแม่น้ำ “ดูสิดู ข้ายังไม่ได้พูดเลย เจ้าก็มีท่าทางร้อนรนเช่นนี้แล้ว หากข้าพูดออกมาจริงๆ เจ้าอาจจะทำอะไรข้าก็ได้ ข้ากลัวเหลือเกิน ไม่พูดดีกว่า”
ไป๋จื่อแค่นหัวเราะเสียงเย็น ก่อนจะหมุนกายกลับไปนั่ง
จ้าวหลานมุ่นคิ้ว จ้องไป๋จื่อพลางถาม “ที่เจ้าพูดเมื่อครู่จริงหรือ หลิวกว้าหัวกับหยางซื่อเกินมีอะไรกันจริงหรือ”
เด็กสาวยักไหล่ “นางกับหยางซื่อเกินมีอะไรกันหรือไม่ข้าไม่รู้ ข้าเพียงอยากให้นางลองลิ้มรสชาติการถูกคนใส่ร้ายดูเสีย