กลับไม่มากตอนที่ผ่านซุ้มประกาศ จู่ๆ หูเฟิงก็หยุดฝีเท้า หันไปมองประกาศสีเหลืองอร่ามฉบับนั้น ตัวหนังสือเป็นแถวๆ บนนั้นกระโดดเข้าเต็มสองตาเขา คิ้วที่คลายอกกค่อยๆ ขมวดเข้าหากัน บอกไม่ถูกว่าเป็นเพราะอะไร ในใจเขาถึงรู้สึกไม่สบายใจนัก ก่อนจะรู้สึกเวียนศีรษะอยู่บ้างลุงหูถาม “บนประกาศบอกว่าอะไร”หูเฟิงพลันดึงสติกลับมา เขาส่ายหน้า สลัดสีหน้าแปลกประหลาดเหล่านั้นทิ้งไป“นี่เป็นประกาศสำนักพระราชวัง ฮ่องเต้แต่งตั้งฉุนเฟยเป็นฮองเฮา จึงประกาศให้ใต้หล้ารับรู้โดยทั่วกัน”ไม่รู้ว่าเพราะเหตุใด เมื่อพูดถึงฮ่องแต่และฉุนเฟย ในใจของเขากลับผุดความรู้สึกแปลกประหลาดขึ้นมาสายหนึ่ง หรือว่าเมื่อก่อนเขารู้ตจักฮ่องเต้และฉุยเฟยชายหนุ่มส่ายศีรษะ ไม่ เป็นไปไม่ได้ ที่นี่คือชายแดนทางตะวันตกเฉียงเหนือ ห่างจากเมืองหลวงที่ฮ่องเต้และฉุนเฟยอยู่กว่าพันลี้ เขาจะรู้จักพวกเขาได้อย่างไรลุงหูร้องอ๋อเสียงหนึ่ง แล้วไม่ได้ถามอะไรอีก เพียงให้หูเฟิงเดินทางต่อเรื่องของราชสำนัก จะเกี่ยวข้องกับชาวบ้านเช่นพวกเขาได้อย่างไรกันเล่ารถเทียมม้าหยุดลงหน้าร้านผ้า ไป๋จื่อจูงมือจ้าวหลานเข้าไป ภายในนั้นไม่ได้ขายเพียงผ้า ยังขายเสื้อผ้าสำเร็จรูปด้วย เสื้อผ้าที่ทำจากผ้าชนิดใดล้วนมีพร้อม คนยากจนจากกลางเขาเช่นพวกนาง แต่ไหนแต่ไรสวมใส่เพียงเสื้อผ้าหยาบกระด้างที่ถูกที่สุด และแข็งแรงที่สุดเท่านั้นเสื้อผ้าหยาบกระด้างพรรค์นั้น สีสันเรียบง่ายยิ่ง ส่วนใหญ่มีสีมืด
