พลันจ้องเขม็ง แม้นางจะไม่ได้มีเครื่องประดับมีราคาอะไร ทว่าความดีเลวจากสีของพู่หยก นางก็พอจะแยกแยะได้บ้าง
หยกชิ้นนี้ในมือของไป๋ต้าเป่า มองปราดเดียวก็รู้ว่าเป็นของดี สีสันแวววาว บนหยกสลักพระสังกัจจายน์ไว้รูปหนึ่ง บนหน้าท้องส่องแสงสีมรกตระยิบระยับ ส่วนตรงอื่นกลับเป็นสีขาวบริสุทธิ์ ส่วนบริเวณที่งดงามที่สุดก็คือมือข้างหนึ่ง เป็นมือขวาแบออกและหันข้าง ทำมือเป็นรูปทรงดอกกล้วยไม้ ปลายนิ้วหัวแม่มือและนิ้วชี้ซ้อนทับกัน และปลายสองนิ้วเป็นสีแดงชาด คล้ายกับมีเลือดสดๆ หยดหนึ่งซึมออกมาจากปลายนิ้ว มีเอกลักษณ์อย่างยิ่ง
นางฉวยพู่หยกมาจากมือของไป๋ต้าเป่า “นี่เป็นสินเดิมของข้า เหตุใดอยู่ที่เจ้าได้” หลิวซื่อขยิบตาให้ไป๋ต้าเป่าอย่างสุดชีวิต
สายตาของไป๋ต้าเป่ามองตรงไปบนหยก ไม่เห็นสายตาของหลิวซื่อโดยสิ้นเชิง
หญิงชราเป็นคนอย่างไร มีชีวิตมาจนถึงป่านนี้ มีสายตาแบบใดที่ไม่เคยเห็นบ้าง จะตกหลุมพรางของหลิวซื่อได้หรือ
