นมือนางมา หลังจากเปิดดูแล้ว เขาก็ชั่งน้ำหนักด้วยมือเล็กน้อย เป็นจำนวนเดียวกันพอดิบพอดี
เขาคารวะหัวหน้าหมู่บ้าน “ขอบคุณหัวหน้าหมู่บ้านนัก ที่วันนี้เข้ามาช่วยออกหน้าตัดสิน ข้าขอลาแต่เพียงเท่านี้” ในที่สุดใบหน้าบึ้งตึงของหยางซื่อเกินก็เผยให้เห็นรอยยิ้ม
หัวหน้าหมู่บ้านพยักหน้า “กลับไปเถิด จำทุกอย่างไว้ให้ดี ต่อไปอย่าได้กระทำการใดด้วยความบุ่มบ่ามเช่นนี้ มีอะไรให้พูดจากันดีๆ”
“หัวหน้าหมู่บ้านพูดถูก ข้าขอลา” หยางซื่อเกินพยักหน้าหงึกหงัก เขาย่อมเคารพหัวหน้าหมู่บ้าน ทว่ากลับไม่จำคำพูดเหล่านี้ของอีกฝ่ายใส่ใจเลย คนบางคนสามารถพูดกันด้วยเหตุผลได้ ทว่าคนบางจำพวก ไม่ว่าอย่างไรต้องให้พวกเขาเห็นธาตุแท้เสียก่อน พวกเขาถึงจะยอมพูดด้วยเหตุผล
หยางซื่อเกินนำคนจากไป หญิงชราถึงเผยใบหน้าชั่วร้ายออกมา นางชี้หน้าต่อว่าไป๋จื่อ “ล้วนเป็นเพราะเจ้า ทำเอาเงินในมือข้าหลุดลอยไป เจ้าจะว่าอย่างไร?”
ไป๋จื่อยักไหล่ สีหน้าเย็นชานัก “ท่านย่า จะพูดกันย่อมต้องมีเหตุผล นี่เป็นเรื่องที่ข้าทำได้อย่างไร? พวกท่านเป็นคนตีข้า เรื่องการแต่งงานก็เป็นพวกท่านที่จัดแจง ส่วนเงินพวกท่านก็เป็นคนเก็บไว้เช่นกัน วันนี้งานแต่งงานล่มไม่เป็นท่า สุดท้ายแล้วก็เป็นเพราะความชั่วร้ายและไร้ความเมตตาของพวกท่าน ตั้งแต่ต้นจนจบ ข้าเกี่ยวข้องอะไรด้วย?”
บัดนี้หญิงชราแค้นใจยิ่งนัก จะให้นางพูดจาด้วยเหตุผลได้อย่างไร นางก้มลงเก็บกระบองไม้ที่เมื่อครู่หยางซื่อเก
