ินและคนอื่นๆ ทิ้งไว้ขึ้นมา ถือพลางจะเข้าไปตีไป๋จื่อและจ้าวหลาน “วันนี้ข้าจะตีพวกชั่วอย่างเจ้าสองคนให้ตาย เพื่อระบายความแค้นในใจของข้า”
ท่านหมอลู่และหัวหน้าหมู่บ้านรีบเข้ามาห้ามไว้ ก่อนที่ท่านหมอลู่จะกล่าวว่า “แม่เฒ่า อย่าหาว่าข้าไม่เตือนเจ้านะ ไป๋จื่อถูกเจ้าตีจนให้กำเนิดลูกไม่ได้แล้ว มือของจ้าวหลานก็พิการ ต่อไปทำงานหนักไม่ได้อีกต่อไป หากเจ้าทำให้มือของนางบาดเจ็บอีก เกรงว่าแม้แต่ข้าวนางก็ยกไม่ไหวแล้ว ถึงตอนนั้นเจ้าจะดูแลนางไปตลอดชีวิตหรือไม่?”
ประโยคนี้ราวกับฟ้าผ่า เสียงดังลั่นแสกลงมาที่กลางกระหม่อมของคนสกุลไป๋ ทำเอาพวกเขาเวียนศีรษะเลยทีเดียว
จ้าวหลานเป็นกำลังหลักของสกุลไป๋ งานในที่นาและที่ดิน หากนางทำไม่ได้ แล้วผู้ใดจะทำเล่า?
มือพิการหรือ? นี่เท่ากับว่าต่อไปนางจะทำงานในที่นาและดินไม่ได้แล้วไม่ใช่หรืออย่างไร?
สีหน้าของเจ้าใหญ่และเจ้ารองดูอมทุกข์เหลือเกิน ในใจรู้สึกเสียใจในภายหลัง…วันนั้นพวกเขาไม่รู้จักเบามือเลยหรืออย่างไร? คราวนี้จะทำอย่างไรดี
……….
ตอนที่ 86 แยกบ้านน่าเสียดายนัก บนโลกนี้ไม่มียาแก้ความเสียใจในภายหลังให้กินหัวหน้าหมู่บ้านก็กล่าวเช่นกัน “เรื่องราวเป็นเช่นนี้แล้ว จะโทษก็โทษตัวพวกเจ้าเองเถอะ จิตใจโหดเหี้ยม มือหนักยิ่งนัก ทำร้ายชีวิตของจ้าวหลานและไป๋จื่อ ต่อไปพวกนางสองแม่ลูกจะมีชีวิตอย่างไร”หญิงชรากลอกตารอบหนึ่ง ก่อนจะถลึงตาใส่หมอลู่ “ท่านหมอลู่ ป่วยหรือไม่ เจ็บไข้มากหรือ
