น้อย นี่เป็นสิ่งที่เจ้าล้วนตัดสินออกมา ไม่ใช่ว่าเจ้าตกลงกับพวกนางไว้ สร้างเรื่องเหล่านี้มาหลอกพวกข้าหรือ”หมอลู่แค่นหัวเราะ “หากเจ้าไม่เชื่อข้า ก็พาพวกนางสองแม่ลูกไปในเมืองเดี๋ยวนี้ เสาะหาหมอที่ดีที่สุดมาตรวจดู ดูสิว่าข้าลู่จ่างชุนพูดโกหกสักคำหรือไม่”ด้วยนิสัยรักเงินยิ่งชีพของหญิงชรา จะพาไป๋จื่อและจ้าวหลานไปหาหมอในเมืองได้อย่างไร เป็นไปไม่ได้เด็ดขาดไป๋จื่อรีบเติมเชื้อไฟ “ท่านย่า คงจะดีกว่าหากท่านพาข้าและท่านแม่ไปหาหมอในเมือง ไม่แน่ว่าอาจจะรักษาอาการบาดเจ็บของข้าและท่านแม่จนหายดีก็ได้”หญิงชราถลึงตามองนาง “อย่ามาเรียกข้าว่าย่า ข้ารับไม่ได้ที่มีหลานสาวเช่นเจ้า พวกข้าสกุลไป๋รับไม่ได้”ไป๋จื่อกำลังรอคอยประโยคนี้อยู่ จึงทำหน้าตาเย็นชาในทันที “ท่านย่าหมายความว่าอย่างไร ต้องการจะแยกบ้านกับข้าหรือเจ้าคะ”“แยกบ้าน ในบ้านนี้มีพวกเจ้าด้วยหรือ พวกเจ้ามีสิทธิ์อะไรมาแบ่ง พวกเจ้าเป็นใครกัน ถึงได้กล้ามาพูดเรื่องแยกบ้านกับข้า” หญิงชราแค่นหัวเราะหัวหน้าหมู่บ้านขมวดคิ้ว “เจ้าพูดเช่นนี้ไม่ได้ จ้าวหลานเป็นภรรยาของเจ้าสาม เจ้าสามเป็นบุตรชายของสกุลไป๋ ทรัพย์สินของสกุลไป๋นี้จะไม่มีส่วนของเจ้าสามได้อย่างไร แล้วจ้าวหลานกับไป๋จื่อจะแบ่งสมบัติตระกูลไม่ได้ได้อย่างไร”ตอนนี้หญิงชรามองใครก็ขัดตาไปเสียหมด แม้แต่มองหัวหน้าหมู่บ้านก็เหมือนเข็มตำตา “นี่เป็นเรื่องของสกุลไป๋ ไม่ต้องให้คนนอกเข้ามายุ่งเกี่ยว ตอนนี้ข้าเป็นใหญ
