่ในสกุลไป๋ ข้าจะแบ่งอย่างไรก็จะแบ่งอย่างนั้น”ไป๋จื่อกล่าวกับหัวหน้าหมู่บ้าน “ท่านลุงหัวหน้าหมู่บ้าน ดูท่าข้ากับท่านแม่จะอยู่ที่นี่ไม่ได้อีกแล้ว ในเมื่อท่านย่าไม่ยอมแบ่งสมบัติให้พวกข้า เช่นนั้นพวกข้าก็ไม่กล้าขอร้อง รบกวนท่านลุงหัวหน้าหมู่บ้านช่วยข้าเขียนหนังสือแยกบ้านฉบับหนึ่ง ต่อไปไม่ว่าร่ำรวยหรือยากจน พวกข้าแม่ลูกจะไม่เกี่ยวข้องกับสกุลไป๋อีก”หัวหน้าหมู่บ้านมองหญิงชรา “เรื่องนี้ตกลงตามนี้ใช่หรือไม่”หญิงชราพนักหน้า “ตกลงตามนี้ แยกบ้านเสียตอนนี้เลย ข้าไม่อยากเห็นพวกนางอีกแม้แต่วินาทีเดียว ให้พวกนางรีบไสหัวออกไป อย่าได้โผล่มาให้ข้าเห็นอีกตลอดไปได้ยิ่งดี”พูดเหมือนกับว่ามีใครอยากอยู่ต่อหน้านางอย่างนั้นแหละ ไป๋จื่อหัวเราะเสียงเย็น พลางกล่าวในใจ ‘ต่อไปพวกเจ้าคนสกุลไป๋ ถึงแม้มาคุกเข่าขอข้าวกินต่อหน้าข้า ข้าจะไม่มีทางชายตามองพวกเจ้าสักครั้ง’หัวหน้าหมู่บ้านขอยืมพู่กันและหมึกจากหมอลู่ ก่อนจะเขียนหนังสือฉบับหนึ่งเสร็จสิ้นอย่างรวดเร็ว ทั้งหมดแบ่งเป็นสามชุด ชุดหนึ่งมอบให้หญิงชรา ชุดหนึ่งมอบให้ไป๋จื่อ ส่วนตัวเองเก็บไว้เองชุดหนึ่ง เพื่อไม่ให้เป็นการสับสนในภายภาคหน้า ที่เขาจึงต้องมีหลักฐานด้วยเช่นกันหญิงชราให้ไป๋เสี่ยวเฟิงช่วยอ่าน ส่วนไป๋จื่อกลับอ่านหนังสือนั้นทุกตัวอักษรด้วยตนเองหลิวซื่อขึ้นเสียงพูดว่า “โอ้…รู้จักหนังสือด้วยหรือ แสร้งทำให้ผู้ใดดูกัน เด็กชั่วช้าอย่างเจ้า กล้าทำท่าทางเช่นนี้ต่อหน้าเ
