้ข้ารักษาไม่ใช่หรือ ไม่จับชีพจร แล้วจะรักษาได้อย่างไร” นางเลิกคิ้ว หยาดเหงื่อตรงหางคิ้วไหลลงจากคิ้วที่ยกขึ้น แขวนค้างอยู่ตรงพวงแก้ม สะท้อนแสงแพรวพราว
หูเฟิงมองนาง พร้อมกับยื่นมือออกมาอย่างว่าง่าย
ทั้งสองคนยืนอยู่ระหว่างทางเช่นนี้ หูเฟิงยื่นมือออกมา ไป๋จื่อใช้มือข้างหนึ่งประคองหลังมือของเขา ส่วนอีกมือหนึ่งกดบนชีพจรของเขา ชีพจรมั่นคงและมีพลัง สภาพร่างกายของเขาดีมาก แน่นอนว่าอาศัยการจับชีพจรไม่อาจรู้สภาพภายในสมองของเขาได้ การกระทำนี้ของนางไม่ใช่เพื่อรับผิดชอบสิ่งที่นางพูด แต่เพื่อไม่ให้เขาคิดว่านางพูดไปเรื่อยเปื่อยต่างหาก
ครั้นเห็นนางหดมือกลับ หูเฟิงก็รีบถามว่า “เป็นอย่างไรบ้าง”
……….
ตอนที่ 46 ใครเป็นคนทำไป๋จื่อขมวดคิ้วกล่าวว่า “เจ้ามีเลือดคั่งในสมอง หากไม่กำจัดเลือดคั่งออกไป เกรงว่าความจำของเจ้าคงยากจะกลับคืน”“เช่นนั้นต้องกำจัดเลือดคั่งอย่างไร” หูเฟิงถามเด็กสาวยักไหล่ “เดิมทีมีสองวิธีที่ใช้ได้ แต่วิธีหนึ่งในนั้นใช้ไม่ได้ เพราะขาดอุปกรณ์เป็นจำนวนมาก”“เช่นนั้นก็บอกวิธีที่ใช้ได้เถิด” หูเฟิงเริ่มรำคาญใจอยู่บ้าง เด็กคนนี้หยอกเขาเล่นหรืออย่างไรนางยิ้มกล่าว “ไม่ต้องรีบ และฟังข้าพูด เจ้ามีเลือดคั่งในสมองมานาน คิดจะกำจัดออกไม่ใช่เรื่องง่าย ส่วนวิธีฝังเข็มกำจัดเลือดคั่งสะสม แม้ประสิทธิภาพจะน้อยและช้า ทว่าก็ไม่มีผลข้างเคียง และไม่ส่งผลกระทบต่อชีวิตประจำวัน หากใช้ยาละลายลิ่มเลือดที่ดีจำนวนหนึ่ง
