สองอย่างนี้รวมกัน ผลลัพธ์ก็จะเร็วขึ้นหน่อย”หูเฟิงฟังไม่ค่อยเข้าใจ และไม่รู้ว่าเด็กคนนี้พูดจริงหรือเท็จ จึงเลิกคิ้วถามไปตามตรงเสียเลย “พูดเช่นนี้ เจ้ารักษาได้ใช่หรือไม่”“แน่นอน!” นางไม่ลังเลเลยสักนิด ราวกับว่านี่เป็นเพียงเรื่องเล็กที่ไม่มีค่าพอให้กล่าวถึงไม่รู้ว่าเพราะเหตุใด ความสงสัยในใจก่อนหน้านี้พลันมลายหายไป เมื่อเห็นความมั่นใจในดวงตาของนาง เป็นแค่เด็กปากไม่สิ้นกลิ่นน้ำนมคนหนึ่งแท้ๆ เหตุใดทำให้เขาเกิดความเชื่อมั่นเช่นนี้ได้เขาคิดไม่ตก และไม่อยากคิดเช่นกันชายหนุ่มไม่มีทางอื่นให้ไป ลองดูสักหน่อยก็ไม่ใช่เรื่องเสียหาย อาจจะได้รับความประหลาดใจก็เป็นได้ แล้วเหตุใดถึงต้องปฏิเสธเล่าเขาอยากถามว่านางรู้วิชาแพทย์มาได้อย่างไร เด็กอายุสิบสองคนหนึ่ง แม้แต่โรงเรียนก็ไม่เคยเข้าไป แล้วไปเรียนวิชาแพทย์มาจากที่ใดกันทว่าเขาก็ไม่ได้ถาม นี่อาจจะเป็นความลับของนาง ทุกคนย่อมมีความลับ และมีเรื่องที่ไม่อยากให้ผู้อื่นรู้อยู่บ้าง“จื่อยาโถว หูเฟิง เหตุใดพวกเจ้ายังอยู่ที่นี่ รีบกลับไปดูเถิด ท่านลุงหูกับอาสะใภ้จ้าวถูกคนสกุลไป๋รุมตีอยู่นะ” ลู่ผิงอันถือกระเป๋าหนังสือกลับมาจากโรงเรียน เขาบังเอิญเห็นคนสกุลไป๋กำลังเอะอะอยู่ที่บ้านของท่านลุงหู หัวหน้าหมู่บ้านก็ไปที่นั่นแล้วเช่นกัน ทำให้เขารีบกลับบ้านมาตามบิดาของคนไปรักษาอาการบาดเจ็บของน้าสะใภ้จ้าวอะไรนะ คนสกุลไป๋มาหาเรื่องแม่ของนางอีกแล้วหรือไป๋จื่อโมโหอย่างยิ่ง นาง
