ปที่บ้านของหูจ่างหลินมาครั้งหนึ่ง เจ้าเดาสิว่าจ้าวหลานไปทำงานกับหูจ่างหลินได้อย่างไร นางช่างมีฝีมือเสียจริงๆ วางงานในบ้านตนเองไม่ทำ แต่ไปทำงานให้ผู้อื่น ในเมื่อนางมีมือเดียวก็ทำงานได้ เช่นนั้นเหตุใดต้องเสียเปรียบให้กับพวกหูจ่างหลินด้วย”
เมื่อเจ้าใหญ่และเจ้ารองได้ยินคำพูดนี้ ก็กระทืบเท้าในทันที “ว่าอะไรนะ นางไปทำงานให้บ้านของหูจ่างหลินหรือ นางยังมีเกียรติอยู่หรือไม่ แม่หม้ายคนหนึ่ง กับพ่อหม้ายคนหนึ่ง อยู่ด้วยกันด้วยความไม่ชัดเจนเช่นนี้ หากนางเองไม่ต้องการเกียรติแล้ว เช่นนั้นก็ไม่อาจทำให้สกุลไป๋ของพวกเราเสียเกียรติได้”
……….
ตอนที่ 44 โชคดีหญิงชราสกุลไป๋นำเจ้าใหญ่ เจ้ารอง และสะใภ้ใหญ่ ทั้งสี่คนมุ่งหน้าไปทางบ้านของลุงหู ซึ่งตั้งอยู่ทางตะวันออกของหมู่บ้านด้วยความโมโห เมื่อคนในหมู่บ้านระหว่างทางเห็นดังนั้น ก็รู้ว่ามีเรื่องสนุกให้ชมอีกแล้ว จึงพากันหยุดงานในมือลง แล้วตามไปอยู่ไม่ใกล้ไม่ไกลอีกด้านหนึ่ง ไป๋จื่อและหูเฟิงถึงบ้านของหมอลู่แล้ว หมอลู่กำลังเก็บวัตถุดิบยาที่ตากแห้งแล้วอยู่ในลานบ้าน ส่วนใหญ่แล้วเป็นสมุนไพรที่เขาเก็บมาด้วยตนเอง หลังจากตากแห้งแล้วก็เตรียมนำไปขายในเมือง เป็นหมอเท้าเปล่า[1]ในหมู่บ้านนี้ได้เงินไม่เท่าไรนัก อีกทั้งเป็นเพราะคนในหมู่บ้านมักจะติดเงิน หากไม่เก็บสมุนไพรเพื่อหาเงินใช้จ่ายภายในบ้านบ้าง พวกเขาพ่อลูกเกรงว่าจะต้องกินลมะวันตกเฉียงเหนือแล้ว“ท่านหมอลู่ กำลังยุ่งอยู่หร
