สึกตื่นเต้นขึ้นมาทันที แล้วรีบรับมันมาไว้ในมือเพื่อตรวจดูอย่างละเอียด ยิ่งดูก็ยิ่งตื่นเต้น เขาก็เคยโชคดีขุดเจอโสมภูเขาเช่นกัน ทว่าส่วนใหญ่ล้วนเป็นต้นเล็กๆ คุณภาพไม่ค่อยดีนัก แต่ไหนแต่ไรไม่เคยขุดเจอโสมภูเขาที่ทั้งใหญ่และมีคุณภาพดีเช่นตรงหน้ามาก่อน“นี่อย่างน้อยน่าจะเป็นโสมภูเขาอายุมากกว่าร้อยปี ถึงจะมีคุณภาพเช่นนี้ได้!” ท่านหมอลู่มองโสมภูเขาในมือด้วยใบหน้าชื่นชม อย่าว่าแต่โสมภูเขาหนึ่งร้อยปีเลย โสมภูเขาพันปีเขาก็เคยเห็นเช่นกัน ทว่าแค่เคยเห็นแค่ในร้านยาเท่านั้น นั่นเป็นของล้ำค่าของเถ้าแก่ร้านยา ว่ากันว่าหากไม่มีเงินสักสองสามพันตำลึง ก็อย่าหวังว่าจะซื้อโสมภูเขาพันปีของเขาไปได้“เจ้าได้มันมาจากที่ไหน” หมอลู่ถามด้วยความร้อนใจไป๋จื่อกล่าว “วันนี้ข้าไปภูเขาลั่วอิงกับหูเฟิง เดิมทีข้าคิดจะไปหาหญ้าร้องไห้สักหน่อย ผลสุดท้ายไม่พบหญ้าร้องไห้ แต่ขุดโสมภูเขาต้นนี้ได้โดยบังเอิญ นี่ข้าเพิ่งกลับมาถึงหมู่บ้านก็นำมาให้ท่านทันที”บนโสมภูเขายังเหลือเศษดินสดใหม่อยู่เป็นจำนวนหนึ่ง ก้านและใบด้านบนยังเขียวสดอย่างยิ่ง ท่าทางเพิ่งขุดออกมาจริงๆหมอลู่ทำหน้าตาอิจฉา “เด็กคนนี้โชคดีเสียจริง คราวนี้ขึ้นเขาลั่วอิงก็ขุดได้ของล้ำค่าเช่นนี้แล้ว ข้าไปมาตั้งหลายครั้ง แต่ทุกครั้งล้วนเก็บได้เพียงสมุนไพรธรรมดาจำนวนหนึ่ง โสมภูเขาเช่นนี้ ข้าไม่เคยเจอเลยแม้สักครั้ง”เด็กสาวหัวเราะฮ่าๆ พลางมองหูเฟิงที่อยู่ข้างแล้ว แล้วกล่าวพร้อมรอย
