ยิ้ม “เป็นข้ากับหูเฟิงที่พบมันเข้าด้วยกัน เป็นเขาที่โชคดี หากไม่มีเขา วันนี้ข้าคงได้ฝากชีวิตในภูเขาแน่”[1] หมอเท้าเปล่า คือ เกษตรกรที่ได้เรียนวิชาแพทย์ และเป็นผู้ช่วยแพทย์ ส่วนใหญ่แล้วทำงานในหมู่บ้านชนบท
ตอนที่ 44 โชคดี
หญิงชราสกุลไป๋นำเจ้าใหญ่ เจ้ารอง และสะใภ้ใหญ่ ทั้งสี่คนมุ่งหน้าไปทางบ้านของลุงหู ซึ่งตั้งอยู่ทางตะวันออกของหมู่บ้านด้วยความโมโห เมื่อคนในหมู่บ้านระหว่างทางเห็นดังนั้น ก็รู้ว่ามีเรื่องสนุกให้ชมอีกแล้ว จึงพากันหยุดงานในมือลง แล้วตามไปอยู่ไม่ใกล้ไม่ไกล
อีกด้านหนึ่ง ไป๋จื่อและหูเฟิงถึงบ้านของหมอลู่แล้ว หมอลู่กำลังเก็บวัตถุดิบยาที่ตากแห้งแล้วอยู่ในลานบ้าน ส่วนใหญ่แล้วเป็นสมุนไพรที่เขาเก็บมาด้วยตนเอง หลังจากตากแห้งแล้วก็เตรียมนำไปขายในเมือง เป็นหมอเท้าเปล่า[1]ในหมู่บ้านนี้ได้เงินไม่เท่าไรนัก อีกทั้งเป็นเพราะคนในหมู่บ้านมักจะติดเงิน หากไม่เก็บสมุนไพรเพื่อหาเงินใช้จ่ายภายในบ้านบ้าง พวกเขาพ่อลูกเกรงว่าจะต้องกินลมะวันตกเฉียงเหนือแล้ว
“ท่านหมอลู่ กำลังยุ่งอยู่หรือเจ้าคะ” ไป๋จื่อยืนอยู่ด้านนอกรั้วลานบ้าน ยิ้มแป้นทักทายหมอลู่ที่อยู่ในลานบ้าน
หมอลู่เงยหน้ามอง ครั้นเห็นว่าเป็นไป๋จื่อและหูเฟิง เขาก็รีบวางตะกร้าในมือลง แล้วลุกขึ้นถามว่า “อาการของแม่เจ้าแย่ลงหรือ”
ไป๋จื่อส่ายหน้า “ไม่ใช่เจ้าค่ะ ข้ามาหาท่านเพราะมีธุระเล็กน้อย”
ฝ่ายหมอลู่เห็นไป๋จื่อมีรอยยิ้มอยู่บนใบหน้า ทั้งยังสะพายตะก
