น พวกนางได้ยินเสียงความเคลื่อนไหวดังมาจากหน้าลานบ้าน ดูเหมือนว่าจะเป็นเสียงพูดคุยของเจ้าใหญ่และเจ้ารอง สตรีทั้งสองคนก็รีบทิ้งพัดโปร่งในมือ ห้อตะบึงไปยังหน้าลานบ้าน เพื่อต้อนรับวีรบุรุษผู้ยิ่งใหญ่ของสกุลไป๋
“เจ้าใหญ่ เจ้ารอง พวกเจ้ากลับมาแล้วหรือ แป้งหมี่ขาวเล่า รีบนำออกมาเร็ว นำออกมาตอนนี้ ตอนเย็นจะได้กินหมั่นโถว” หญิงชราเรียกบุตรชายทั้งสองทันทีที่เข้าไปในลานบ้าน เสียงนางดังกังวานอย่างยิ่ง คล้ายกับกลัวว่าคนในหมู่บ้านจะไม่ได้ยินเสียงของนางอย่างไรอย่างนั้น
คนที่พอจะได้กินหมั่นโถวในหมู่บ้านมีน้อยยิ่งนัก เรื่องที่เจ้าใหญ่นำแป้งหมี่ขาวที่ได้มาโดยไม่ต้องเสียอะไรกลับมา นางย่อมต้องให้ทั้งหมู่บ้านรู้ เพื่ออวดความสามารถของบุตรชายตน
แต่ใครจะรู้ว่า เมื่อนางยืนอย่างมั่นคงอยู่ในลานบ้าน และเห็นบุตรชายทั้งสองคนชัดเจนแล้ว เสียงนั้นของนางก็ดังกังวานอีกต่อไปไม่ไหว
เสื้อบนตัวของบุตรชายทั้งสองถูกคนฉีกทึ้งจนขาดวิ่น บนใบหน้าฟกช้ำ มุมปากยังมีรอยเลือดที่แห้งกรัง ผมก็ยุ่งเหยิงเช่นกัน ราวกับหลบลี้กลับมาก็ไม่ปาน
………..
ตอนที่ 42 เซี่ยนปิ่ง[1]ที่ได้มาเปล่าๆหญิงชราและหลิวซื่อล้วนมีสีหน้าเปลี่ยนไป ก่อนจะเดินวนรอบเจ้าใหญ่และเจ้ารองรอบหนึ่ง ทั้งสองคนกลับมามือเปล่า ไหนเลยจะมีเงาของผงแป้งสักกระผีก“นี่มันเรื่องอะไรกัน เหตุใดถึงมีสภาพเช่นนี้ได้ แล้วแป้งหมี่เล่า” หญิงชราถามด้วยความร้อนใจเจ้าใหญ่พึมพำอยู่หลายเสียง จากนั้
