่น้องผลัดกันเถียงคนละคำ เอะอะเสียงดังเสียจนสีหน้าของหญิงชราสกุลไป๋ไม่สบอารมณ์มากขึ้น“พวกเจ้าหุบปากเสีย ไม่ได้ตกลงกันแล้วหรือ ว่าจะนำแป้งหมี่กลับมาให้ได้ แล้วมันอยู่ที่ใด” นางกล่าวถามเจ้ารองหดคอ ไม่กล้ามองใบหน้าของผู้เป็นมารดา เพียงกล่าวด้วยเสียงแหบแห้ง “ข้า พวกข้าก็อยากนำแป้งหมี่กลับมาเช่นกัน ทว่า ทว่าพวกข้าแพ้ แป้งหมี่ย่อมไม่เป็นของพวกข้า ดังนั้น ดังนั้น…”สตรีสูงวัยสกุลไป๋รู้สึกปวดหัวเล็กน้อย เพราะกำลังกดอารมณ์โกรธไว้อย่างหนัก แล้วเอ่ยถามว่า “ในเมื่อไม่ได้แป้งหมี่มา เช่นนั้นพวกนำเงินหนึ่งร้อยเหวินกลับมาหรือไม่”เจ้าใหญ่เห็นน้องรองไม่กล้าเอ่ย ตนเองก็อดรนทนไม่ไหวแล้ว ในที่สุดก็พูดออกไปว่า “ไม่ต้องพูดถึงเลย เพื่อเงินหนึ่งร้อยเหวินนี้ ข้ากับน้องรองต่อยตีกับเถ้าแก่เสียยกหนึ่ง ทว่าไม่ได้เงิน กลับถูกตีจนเจ็บทั้งตัวกลับมา”บาดแผลของพวกเขาไม่สาหัส ล้วนเป็นแผลภายนอกเท่านั้น เพียงแต่มองแล้วน่าอายนัก ผ่านไปไม่กี่วันก็จะดีขึ้นเอง เสื้อผ้าก็เป็นพวกเขาที่ฉีกทึ้ง คิดเพียงอยากให้ตนเองดูน่าสงสารขึ้นมาสักหน่อย หวังว่าท่านแม่จะเห็นว่าเขาถูกตี บาดเจ็บไปทั้งตัว จะได้ไม่สืบสาวเรื่องแป้งหมี่ขาวและเงินหนึ่งร้อยเหวินกับพวกเขา…อารมณ์โกรธของหญิงชราไม่ลดลง นางอยากตีลูกชายทั้งสองคนอย่างไม่ออมแรงคนละครั้ง ทว่าเมื่อเห็นบาดแผลเต็มตัวของพวกเขา นางก็ลงมือไม่ลง ถึงอย่างไรก็เป็นบุตรชายของตน ไม่ใช่พวกคนชั่วช้าอย่างจ้าวห
