ลานและไป๋จื่อ“ช่างเถิดๆ เมื่อวานข้าไม่น่าเชื่อเจ้า ใต้หล้าไหนเลยจะมีเรื่องดีเช่นนี้ ให้แป้งหมี่ขาวเปล่าๆ เถ้าแก่ไม่ขาดทุนแย่เลยหรืออย่างไร” สุภาษิตว่าไว้ ไม่มีทางมีเซี่ยนปิ่งตกลงมาจากฟ้าโดยไม่มีเหตุผล[2][1] เซี่ยนปิ่ง เป็นอาหารที่ทำจากแป้งหมี่ เมื่อสุกแล้วจะมีลักษณ์เป็นโพรงตรงกลางคล้ายกับพาย สามารถใส่ไส้ที่ทำจากเนื้อสัตว์เข้าไปได้[2] มาจากสุภาษิตที่ว่า 天上不会掉馅饼 แปลตรงตัวก็คือไม่มีทางมีเซี่ยนปิ่งตกลงมาจากฟ้า หมายถึง ไม่มีของดีตกลงมาจากฟ้าได้ เป็นสุภาษิตที่ต้องการสื่อว่าอย่ารอคอยให้สิ่งดีๆ เข้ามาหา
ตอนที่ 42 เซี่ยนปิ่ง[1]ที่ได้มาเปล่าๆ
หญิงชราและหลิวซื่อล้วนมีสีหน้าเปลี่ยนไป ก่อนจะเดินวนรอบเจ้าใหญ่และเจ้ารองรอบหนึ่ง ทั้งสองคนกลับมามือเปล่า ไหนเลยจะมีเงาของผงแป้งสักกระผีก
“นี่มันเรื่องอะไรกัน เหตุใดถึงมีสภาพเช่นนี้ได้ แล้วแป้งหมี่เล่า” หญิงชราถามด้วยความร้อนใจ
เจ้าใหญ่พึมพำอยู่หลายเสียง จากนั้นก็ดันแขนของเจ้ารองที่อยู่ข้างๆ “เจ้าพูดสิ”
เจ้ารองหัวเราะแห้งๆ “ท่านเป็นพี่ใหญ่ ท่านพูดสิ”
ในที่สุดผู้เป็นมารดาก็ดึงสติกลับมา พลางมองสภาพของบุตรชายทั้งสองคน ไม่เพียงไม่ได้แป้งหมี่ขาวมา ยังสูญเงินหนึ่งร้อยเหวินไปเปล่าๆ แม้กระทั่งเจ็บตัวกลับมาเสียด้วยซ้ำ
นางกวาดสายตามองแววตาประหลาดใจเจือความเย้ยหยันของพวกอยากรู้อยากเห็นที่อยู่นอกลานบ้าน พลันหน้าบูดบึ้ง กล่าวเสียงแข็งว่า “เข้าเรือนก่อนค่อยว่ากัน”
ฝ่
