หอมน่าดึงดูดก็ยิ่งเข้มข้น ลุงหูรู้สึกหิวตั้งนานแล้ว เมื่อได้กลิ่นเช่นนี้เข้า ไหนเลยจะปฏิเสธได้
เขาวางอุปกรณ์ทำไร่นาในมือลง ก่อนจะปัดเศษดินที่อยู่บนฝ่ามือเล็กน้อย แล้วรีบรับเนื้องูที่ไป๋จื่อส่งให้อย่างรวดเร็ว กัดเข้าปากคำหนึ่งอย่างไม่รีรอ แม้จะไม่มีเครื่องปรุงใดๆ กระทั่งเกลือก็ไม่ได้ใส่ แต่รสชาติช่างยอดเยี่ยมเสียจริงๆ
“เป็นอย่างไรบ้างเจ้าคะ” ไป๋จื่อถามท่านลุงหู
ลุงหูปากไม่ว่าง ทั้งยังกัดเนื้องูอีกคำเข้าไปในปาก เขาเพียงยกนิ้วโป้งออกมา แล้วพูดว่าอร่อยทั้งๆ ที่ยังมีอาหารอยู่เต็มปาก
ไป๋จื่อหยิบเนื้องูออกมาสองไม้ นางส่งให้กับหูเฟิงและจ้าวหลาน ก่อนจะเหลือหางงูชิ้นที่เล็กที่สุดให้ตนเอง
จ้าวหลานเห็นว่าของบุตรสาวไม้เล็กจนเกินไป ครั้นนางต้องการจะแลก ไม่ว่าอย่างไรไป๋จื่อก็ไม่ยอม พลางยิ้มว่า “ท่านแม่ ข้าไม่หิวเลยสักนิด แค่ไม้นี้ก็พอแล้ว อีกอย่างข้ากับหูเฟิงก็กินบัวหิมะตรงตีนเขาไปแล้วสองผล ตอนนี้จึงยังไม่หิวเจ้าค่ะ”
“พูดอะไรไร้สาระ สถานที่เช่นนี้จะมีผลบัวหิมะได้อย่างไร ของพรรค์นั้นไม่ได้มีอยู่ในพื้นที่หนาวเย็นอย่างภูเขาเทียนซานหรอกหรือ”
เด็กสาวกล่าว “ผลบัวหิมะนี้ ไม่ใช่ดอกบัวหิมะ ท่านกินงูย่างก่อนเถิด อีกเดี๋ยวท่านก็จะรู้ว่าอะไรคือผลบัวหิมะ”
เมื่อเห็นบุตรสาวยืนกรานเช่นนี้ ในใจจ้าวหลานก็รู้สึกอบอุ่นขึ้นมา นางคล้ายกับเอาใจใส่และรู้ประสามากขึ้นจากแต่ก่อนแล้ว
ลุงหูกินเนื้องูย่างเสียบไม้ขนาดใหญ่หมดใน
