ไม่กี่คำ เห็นได้ชัดว่ายังต้องการกินอีก เขาถอนใจว่า “หากรู้ว่าเนื้องูกินได้ ทั้งยังอร่อยเช่นนี้ หลายปีมานี้ข้าคงตีงูในทุ่งนาตายไปไม่น้อย น่าเสียดายจริงๆ ข้าทิ้งมันไปหลายครั้งทีเดียว”
ไป๋จื่อยิ้ม “หากท่านชอบกิน ให้หูเฟิงจับมาให้ท่านก็ได้ เขาเก่งทีเดียวเจ้าค่ะ อดตีงูนี้เมื่อมาอยู่ตรงหน้าไม่ได้ ทำราวกับมันเป็นแมลงวันหรือยุงอย่างไรอย่างนั้น”
จ้าวหลานกับลุงหูได้ยินนางคุยโม้เช่นนี้ ต่างก็หัวเราะกันไม่หยุด หูเฟิงที่สงวนท่าทีมาแต่ไหนแต่ไร ก็มีรอยยิ้มชัดเจนปรากฏที่มุมปากอย่างอดไม่ได้
ไป๋จื่อกินหางงูในมือหมดแล้ว ก็หยิบกระบอกไม้ไผ่สองกระบอกออกมาจากในตะกร้า ภายในบรรจุน้ำจากลำธารที่เย็นสดชื่นเอาไว้
“นี่เป็นสิ่งที่พวกเขานำมาจากตีนเขาลั่วอิง พวกท่านพ่อลูกดื่มกระบอกหนึ่ง ส่วนข้ากับท่านแม่จะดื่มอีกกระบอกหนึ่ง”
……….
ตอนที่ 40 โสมภูเขาร้อยปีลุงหูรับกระบอกไม้ไผ่ เขาดื่มน้ำแร่ไปอึกหนึ่ง แม้จะไม่ได้เย็นสดชื่นเท่าไร ทว่าช่วงเวลาหลังเที่ยงที่อากาศร้อนระอุเช่นนี้ ได้ดื่มน้ำในทุ่งกว้างเช่นนี้สักคำ ก็นับว่าเป็นความอิ่มอกอิ่มใจมากทีเดียวเขาส่งน้ำในกระบอกที่เหลือครึ่งหนึ่งให้หูเฟิง ทว่าอีกฝ่ายกลับไม่ยอมรับ กล่าวเพียงว่าไม่กระหายครานี้ลุงหูตีหน้าผากเบาๆ “ดูความจำของข้าสิ เจ้าไม่ชอบใช้ของใช้กินร่วมกับใคร เมื่อครู่น่าจะให้เจ้าดื่มก่อน”หูเฟิงไม่ได้กล่าวต่อ เพียงลุกขึ้นยืน แล้วเดินไปข้างๆ ตะกร้าไม้ไผ่ ก่อนจะหยิบผลบั
