วหิมะออกมาจากข้างในสองผล จากนั้นก็ใช้กริชเริ่มปอกเปลือก“นี่คืออะไร” ลุงหูอดไม่ได้ที่จะถาม ในใจเขารู้สึกเบิกบาน เข้าป่าไปกับไป๋จื่อครั้งนี้ ดูท่าทางจะได้อะไรมาไม่น้อยชายหนุ่มปอกเปลือกผลบัวหิมะเสร็จภายในไม่กี่ครั้ง ท่าทางว่องไวนัก แม้กระทั่งพวกเขายังมองเห็นได้ไม่ชัดเจนเลย ว่าเขาปอกเปลือกออกได้อย่างไร จนกระทั่งปอกเปลือกผลบัวหิมะที่มีเนื้อสีส้มอ่อนๆ สำเร็จ“ผลบัวหิมะ” เขากล่าวสามคำออกมาเสียงเรียบ และส่งมันไปตรงหน้าลุงหูโดยตรง “ท่านกินก่อน”ลุงหูย่อมไม่เกรงใจกับบุตรชาย เขารับผลบัวหิมะมากัดคำหนึ่งด้วยความเบิกบาน มันเต็มไปด้วยน้ำและมีรสชาติหวาน กรอบนุ่มและชุ่มคอ เขาไม่รู้ว่าควรบรรยายรสชาตินี้อย่างไร เพราะเป็นรสชาติที่ยอดเยี่ยมนักเขายังไม่ได้กลืนผลบัวหิมะคำแรกลงไป หูเฟิงก็ปอกเปลือกผลที่สองส่งไปตรงหน้าจ้าวหลานแล้ว “ท่านกินเถิด”นี่เป็นครั้งแรกที่หูเฟิงพูดกับนาง ครั้งก่อนนางเกือบจะตกจากไหล่เขา ก็เป็นหูเฟิงที่ช่วยนางไว้ ขณะนั้นนางกล่าวขอบคุณอย่างสุดชีวิต ทว่าหูเฟิงก็ไม่เคยกล่าวอะไรกับนางสักคำ เมื่อคืนกินข้าวอยู่ที่บ้านเขา ก็ยังไม่ได้พูดกับนางเช่นกันจ้าวหลานเอ็นดูระคนประหลาดใจอยู่บ้าง แต่ก็รีบยื่นมือไปรับมานางไม่ได้รีบร้อนกิน และส่งผลบัวหิมะไปให้ไป๋จื่อ “จื่อเอ๋อร์เจ้ากินก่อน เมื่อครู่กินหางงูไปนิดเดียว ย่อมไม่อิ่มกระมัง”ไป๋จื่อดันมือของนางกลับไป “ท่านแม่ ข้าบอกไปแล้วไม่ใช่หรือ ว่าตอนที่ข้ากับหูเ
