ศน์ก่อนหน้านี้หูเฟิงมองเด็กสาวที่โผเข้าใส่อกเขาเบื้องหน้านี้ เมื่อครู่ยังบอกว่าไม่กลัวอยู่แล้ว แต่ก็ตกใจกลัวจนกลายเป็นเช่นนี้ในทันที แค่ลมระลอกเดียวเท่านั้น ไม่รู้เลยจริงๆ ว่านางกลัวอะไรอยู่“จื่อยาโถว…เจ้าบอกว่าไม่กลัวไม่ใช่หรือ”ไป๋จื่อลืมตา ดวงตากลมโตแบ่งสีดำขาวชัดเจนกลอกไปมารอบหนึ่ง เมื่อเห็นว่าทั้งสี่ด้านเงียบสงบ นอกจากเสียงหัวใจเต้นอันคงที่ของหูเฟิงตรงหน้า ก็ราวกับว่าไม่มีเสียงอื่นใดแล้วนางกลืนน้ำลาย สูดหายใจเข้าลึก แล้วเงยหน้าขึ้นกล่าวว่า “ผู้ใดบอกว่าข้ากลัว ข้าไม่ได้กลัว เมื่อครู่ข้ากลัวว่าจะมีฝุ่นเข้าตา ก็เลย…ก็เลยหลบสักหน่อย”
ตอนที่ 32 อำพรางที่เกิดเหตุ
เมื่อมันคำหนึ่งเข้าไปในปาก รสชาติหวานสดชื่นจู่โจมปุ่มรับรสของเขาในทันที…ผลบัวหิมะครึ่งหัวนี้ เขากินมันจนหมดเกลี้ยงภายในสองสามคำ
หลังจากกินหมดแล้ว เขาก็ขุดผลบัวหิมะอีกสองลูกจากในหลุมไปล้างในลำธารตามสัญชาตญาณ
ทั้งสองคนนั่งกินอย่างดุเดือดที่ริมลำธารอยู่เช่นนั้นครู่หนึ่ง ก็นับได้ว่ากินอิ่มแล้ว
หูเฟิงเก็บกริชขึ้นมา คราวนี้ถึงนึกขึ้นได้ว่ายังไม่ได้ถามให้ชัดเจนว่าของสิ่งนี้คืออะไร
ไป๋จื่อราวกับรู้ว่าเขาอยากถาม จึงเอ่ยปากก่อน “มันเบญจมาศนี้ หรือเรียกอีกอย่างว่าผลบัวหิมะ กินได้เหมือนกับมันเทศ วางใจเถิด”
ชายหนุ่มพยักหน้า แล้วหันกลับไปมองผลบัวหิมะที่เหลืออยู่ในดินไม่กี่หัว “ข้าจะขุดอีกหลุมเพื่อนำกลับไป”
“ตอนนี้อย่าเพิ่งขุดเลย ตอนพวกเรา
