ลงเขามาค่อยขุด จะได้ไม่ต้องแบกขึ้นเขา เช่นนั้นเหนื่อยนัก” ไป๋จื่อรีบพูด
เขาคิดดูแล้วก็เป็นเช่นนั้น จึงกล่าวว่า “เช่นนั้นนำติดตัวไปอีกสองสามหัวเถอะ เจ้าล้างสักหน่อย หากพวกเราหิวระหว่างขึ้นเขาจะได้กินอีก” เขาขุดผลบัวหิมะสองสามหัวที่เหลือในดินออกมาพร้อมกัน หลังจากล้างให้สะอาดแล้วก็เสียบลำต้นมันเบญจมาศที่เพิ่งขุดออกมากลับไป จัดการกลบดินเลนที่กระจัดกระจายจนเรียบ ทำเหมือนกับว่าไม่เคยมีอะไรเกิดขึ้นที่นี่ คนอื่นจะได้ไม่รู้และขุดไป
ไปจื่อยกนิ้วโป้งให้เขา “เยี่ยม อำพรางที่เกิดเหตุเป็นด้วย”
หูเฟิงไม่ได้พูดอะไร หน้าแดงระเรื่อเล็กน้อย ทว่ามุมปากกลับยกยิ้มจางๆ
หลังจากจัดการเรียบร้อยแล้ว ทั้งสองคนก็เริ่มขึ้นเขา จากตีนเขาขึ้นไประยะทางหนึ่ง นอกจากหญ้ารกชัฏแล้ว แม้แต่กิ่งไม้ก็มองไม่เห็น อยากจะล่าสัตว์หรือเก็บสมุนไพรดีๆ ยังต้องเข้าไปในเขาลึกกว่านี้ถึงจะใช้ได้
หูเฟิงไม่ได้มาที่นี่เป็นครั้งแรก เขาจึงนำทางนางมาถึงไหล่เขาอย่างชำนิชำนาญ ตั้งแต่ไหล่เขาเป็นต้นไป ทิวทัศน์ระหว่างทางเริ่มมีการเปลี่ยนแปลงที่แตกต่างออกไปโดยสิ้นเชิง
ระยะห่างระหว่างต้นไม้ค่อยๆ ถี่ขึ้น กิ่งก้านกระจายตัวไปทั่วทุกที่ ใบไม้ใต้ต้นไม้กองสุมกันหนาหนัก แสงมืดสลัวลงเรื่อยๆ เช่นกัน ราวกับว่าจากป่าเขาธรรมดา เข้าสู่ป่าดึกดำบรรพ์ที่น่ากลัว
นางเข้าใกล้ข้างกายของหูเฟิงตามสัญชาตญาณ มือเล็กๆ จับชายเสื้อของเขาไว้แน่น ดวงตาทั้งสองข้างกวาดมองทั่วทั้ง
