นคิดถึงตรงนี้ นางก็ยิ่งทุบประตูแรงขึ้น ราวกับของเพียงทุบประตูบานนี้ ภายในเรือนก็จะมีเงินกองจนเต็ม ให้นางหยิบฉวยได้ตามใจ
“ท่านแม่ นางไม่ยอมเปิดประตู ข้าทุบจนมือบวมหมดแล้ว” ในที่สุดหลิวซื่อก็เหนื่อยจนต้องหยุดทุบประตู ก่อนจะหันหน้าไปกล่าวกับแม่สามี
หญิงชราสกุลไป๋ก้าวไปข้างหน้า พิจารณาประตูบานนั้นอย่างละเอียดครั้งหนึ่ง เมื่อเห็นกุญแจทองแดงแขวนอยู่ด้านนอก นางก็ขมวดคิ้วอย่างอดไม่อยู่ “นี่ลงกุญแจไว้ไม่ใช่หรือ ข้างในไม่มีคนอยู่หรืออย่างไร”
คราวนี้หลิวซื่อถึงได้เห็นกุญแจแขวนอยู่บนประตู เป็นกุญแจที่แขวนจากด้านนอกจริงๆ…เช่นนี้เท่ากับว่าเมื่อครู่นางทุบประตูไปตั้งนาน ทว่าเสียเปล่าสินะ
บัดนี้ตาเฒ่าหลี่โถวแบกจอบกลับมาจากนอกหมู่บ้าน เขาเห็นหลิวซื่อและหญิงชราสกุลไป๋เหม่อมองอยู่ด้านนอกเรือนไม้ จึงกล่าวยิ้มๆ ว่า “พวกเจ้ามาหาจ้าวหลานกระมัง นางกับเหล่าหูไปปลูกข้าวสาลีแล้ว เมื่อครู่ข้าผ่านที่ดินปลูกข้าวสาลีของบ้านเหล่าหู เห็นนางกำลังช่วยเหล่าหูโปรยเมล็ดอยู่ เพิ่งจะเริ่มทำงานเอง คาดว่าอีกสักพักหนึ่งถึงจะกลับมาได้ พวกเจ้ามาหานางมีเรื่องด่วนอะไรหรือ”
……….
ตอนที่ 30 หักหน้าเมื่อได้ยินดังนั้น หญิงชราสกุลไป๋และหลิวซื่อก็มีสีหน้าเขียวคล้ำในทันที ที่ดินบ้านตนเองไม่มีใครทำงาน ที่นาและที่ดินล้วนว่างเปล่า ส่วนนางกลับไม่สนใจที่นาของสกุลตนเอง ไปช่วยคนอื่นทำงานอย่างนั้นหรือหญิงชรากลัวว่าตาแก่หลี่โถวจะเข้าใจผิด จึงถาม
