้แล้ว นางกัดฟันพูดว่า “ตาแก่หลี่โถวผู้นี้ ปากดีเสียจริงๆ ครั้งหน้าอย่าให้ข้าเห็นเขาอีกนะ”
หญิงชราแค่นหัวเราะเสียงหนึ่ง “เห็นแล้วอย่างไร เจ้ากล้าลงมือกับเขาหรือ ไม่รู้ว่าลูกชายของเขาสามคน มีสองคนที่เป็นคนฆ่าหมูหรือไม่ เจ้าหาเรื่องเขาได้รึ”
ไฟโทสะของหลิวซื่อหายไปในทันที ครั้นคิดถึงเหล่าบุตรชายของตาเฒ่าหลี่โถวผู้นั้น แต่ละคนช่างโหดเหี้ยมนัก แต่เมื่อมองสามีและบุตรชายของตนเอง สามีกินเก่ง ทั้งยังขี้เกียจ ส่วนบุตรชายคนโตไม่เอาอ่าว บุตรชายคนเล็กกำลังเรียนหนังสือ ทั้งสามคนร่วมมือกันก็ไม่ใช่คู่ต่อสู้ของพวกเขาสักคน
“ข้าก็แค่พูดเท่านั้น ข้าไม่มีเรื่องใดไปหาเรื่องพวกเขาหรอกเจ้าค่ะ” หลิวซื่อยิ้มแห้งๆ
สตรีสูงวัยสกุลไป๋คร้านจะสนใจนาง ความโกรธในใจยิ่งมายิ่งลุกโหม จ้าวหลานผู้นี้ไม่สนใจที่นาของสกุล ไปช่วยหูจ่างหลินทำงาน นี่เป็นการหักหน้านางอย่างเห็นได้ชัด บางทีคนในหมู่บ้านอาจจะกำลังหัวเราะเยาะนางลับหลังอยู่ก็เป็นได้
“ท่านแม่ ตอนนี้พวกเราจะทำอย่างไรกันดีเจ้าคะ หรือว่าควรพังประตูเข้าไป” หลิวซื่อถาม
หญิงชราส่ายหน้า “ไม่ได้ เรือนนี้เป็นของหูจ่างหลิน เจ้าพังประตูของเขาแล้ว หากเขาให้เจ้าชดใช้ เจ้าจะชดใช้หรือไม่”
“เช่นนั้นพวกเราจะปล่อยเรื่องนี้ไปหรือเจ้าคะ” หลิวซื่อมองสีหน้าของแม่สามี ในใจรู้ว่าอีกฝ่ายมีแผนแล้ว
แม่สามีแค่นหัวเราะอีกเสียง “ปล่อยรึ เกิดมาข้ายังไม่เคยเจอเรื่องเสียเปรียบเช่นนี้ ในเมื่อมือของจ้า
