ันทนความทรมานและเจ็บปวดเหล่านั้น เดินไปข้างหน้าทีละก้าว
หูเฟิงก็เหมือนจะตั้งใจผ่อนฝีเท้าลง ทำให้นางไม่ต้องทนทุกข์เหมือนกับก่อนหน้านี้
ระหว่างทางพบชาวบ้านร่วมหมู่บ้านกำลังทำนาอยู่จำนวนหนึ่งเช่นกัน ทุกคนล้วนกล่าวหยอกเย้าว่า “ดูสิ หูเฟิงพานางหนูไป๋จื่อมาด้วย มองจากไกลๆ แล้ว เหมือนกับเขาพาภรรยาเด็กมาด้วยจริงๆ”
“ก็ไม่ใช่หรืออย่างไร ข้าว่านะ ท่านลุงหูฉลาดหลักแหลมนัก รับจ้าวหลานสองแม่ลูกมาอยู่ที่บ้านของเขา มีแต่ได้เปรียบชัดๆ จ้าวหลานเป็นคนทำงานเก่ง คนเดียวเลี้ยงดูทั้งบ้านเพียงลำพัง ส่วนไป๋จื่อก็อย่ามองว่านางยังอายุน้อย ทว่าท่าทางสดใสของนางนั้น ผ่านไปอีกสองปีย่อมต้องเป็นหญิงงามเหมือนกับดอกไม้ ไม่ต่างกับหยกอย่างแน่นอน แต่งให้กับหูเฟิงก็พอดิบพอดีเลยไม่ใช่หรือ เช่นนี้ประหยัดเงินสินสอดไปได้ตั้งเท่าไรกัน”
“ใช่ๆ แม่เฒ่าสกุลไป๋ก็ไม่รู้ว่าเกิดเป็นบ้าอะไรขึ้นมา ถึงได้ยอมให้จ้าวหลานและไป๋จื่อไปที่สกุลหู จ้าวหลานไปเช่นนี้ ที่นาของพวกเขาสกุลไป๋เหล่านั้น ก็เท่ากับปล่อยให้หญ้าถมแล้วกระมัง”
……….
ตอนที่ 26 เพราะเจ้ารู้วิชาหมอความขี้เกียจของบุตรชายคนโตและคนรองสกุลไป๋ เป็นสิ่งที่คนทั้งหมู่บ้านล้วนเห็นกับตา หาสกุลใดในหมู่บ้านเป็นรองไม่ได้แล้วไม่เพียงแต่ความขี้เกียจ ยังมักใหญ่ใฝ่สูง ทุกคนคิดกันว่า หากก่อนหน้านี้ไม่มีบุตรชายสกุลไป๋คนสุดท้ายแบกครอบครัวอยู่ พวกเขาคงได้กินลมตะวันตกเฉียงเหนือไปแล้ว“พวกเจ้าน่ะไม่รู
