้อะไร คนอย่างแม่เฒ่านั่นสิถึงเรียกว่าฉลาด หากคิดคำนวณดูแล้ว พวกเจ้าไม่ว่าใครก็เทียบนางไม่ติด ตอนนี้จ้าวหลานกับไป๋จื่อล้วนบาดเจ็บไปทั้งตัว รั้งอยู่ที่สกุลไป๋ก็มีแต่กินข้าวอยู่เฉยๆ ทำงานก็ไม่ได้ สู้นางให้สองแม่ลูกนี้ไปกินข้าวบ้านคนอื่นดีกว่า เมื่อแผลหายแล้ว เจ้าคอยดูว่านางจะไปรับคนที่สกุลหูหรือไม่”“พูดแล้วก็ถูก ดูจากความประพฤติของคนสกุลไป๋เหล่านั้น ถึงจะทำเรื่องเช่นนี้ออกมาได้จริงๆ”ทั้งสองคนเดินไปตามทางของตนเองต่อ ราวกับไม่ได้ยินเสียงวิจารณ์พวกนั้นหลังจากเดินต่อไปอีกช่วงหนึ่ง หูเฟิงเห็นนางไม่มีแรงแล้วจริงๆ ถึงได้ชี้ไปที่ต้นไม่ใหญ่ด้านข้าง “พักสักหน่อยเถิด”ไป๋จื่ออยากจะพักใจจะขาดแล้ว จึงรีบหย่อนก้นนั่งลงใต้ต้นไม้ พลางหอบหายใจอย่างต่อเนื่องหูเฟิงเดินไปข้างหน้า ชี้ไปยังตะกร้าที่นางสะพายไว้บนหลัง “เจ้าจะไปทำอะไรที่ภูเขาลั่วอิง”นางเงยหน้ามองเข้า ภายใต้แสงอาทิตย์แยงตานี้ เขายืนอยู่เบื้องหน้านาง รูปร่างสูงใหญ่ผึ่งผายทีเดียว ทว่ามองสีหน้าของเขาไม่ชัดเจน มองเห็นเพียงดวงตาคู่นั้นของเขา นับว่าเป็นดวงตาที่น่ามองมาก ขาวดำแบ่งแยกชัดเจน ประกายตาหลบซ่อนอยู่ภายใน กระนั้นก็ดูบริสุทธิ์ยิ่งนักไป๋จื่อเลิกคิ้ว “ท่านลุงหูไม่ได้บอกเจ้าหรือ”“เขาบอกว่าเจ้าจะไปเก็บผักป่า”นางพยักหน้า “ถูกต้อง ไปเก็บผักป่านั่นแหละ”หูเฟิงส่ายหน้า “เจ้าโกหก พูดมาตามตรง”เด็กสาวขุ่นข้องใจเล็กน้อย ทว่าก็ไม่กล้าผิดใจกับเขา ทำได้เพียงท
