ำหน้าหนาต่อไป “ไปล่าสัตว์ ดูสิว่าจะจับไก่ภูเขาหรือกระต่ายป่าอะไรพวกนี้ได้สักสองตัวหรือไม่ บ้านของพวกเราไม่ได้กินเนื้อมานานมากแล้ว”อีกฝ่ายส่ายหน้าอีกครั้ง “ไม่ถูกต้อง พูดมาตามตรง”ถึงแม้ไป๋จื่อจะอารมณ์ดีแค่ไหน แต่คราวนี้นางทนไม่ไหวแล้วเช่นกัน “นี่…เกิดอะไรขึ้นกับเจ้ากัน ข้าพูดอะไรเจ้าล้วนบอกว่าไม่ถูกต้อง เช่นนั้นต้องการให้ข้าพูดอะไรถึงจะเชื่อกันแน่”หูเฟิงเห็นท่าทางเช่นนี้ของนางแล้ว เขารู้สึกว่าน่าขันอยู่บ้าง สีหน้าแข็งทื่ออ่อนลงเล็กน้อย ทว่าในสายตาของไป๋จื่อกลับมองความเปลี่ยนแปลงใดไม่ออก นางเห็นไม่ชัดว่าเขามีสีหน้าอย่างไรโดยสิ้นเชิง ทุกครั้งที่เงยหน้ามองเขา แสงแดดแยงตานั้นช่างจ้าเสียจนลืมตาไม่ขึ้นเขายักไหล่เลียนแบบท่าทางของนาง “พูดความจริงก็พอแล้ว”ไป๋จื่อเริ่มมีน้ำโห จึงพูดออกมาตามตรง “ข้าเข้าป่าเพื่อเก็บสมุนไพร บ้านข้ายากจนนัก จึงอยากเก็บสมุนไพรไปขายเป็นเงินสักหน่อย ข้าพูดเช่นนี้เจ้าเชื่อหรือยัง”นางคิดว่าเขาจะส่ายหน้าเหมือนกับก่อนหน้านี้แต่ใครจะรู้ ว่าเขากลับพยักหน้าโดยไม่มีเค้าลางเลยสักนิด “อืม ข้าเชื่อ”“อะไรนะ เจ้าเชื่อหรือ” นางเบิกตากลมโตใส่แจ๋วเหมือนหยดน้ำ “เจ้าไม่สงสัยว่าข้าพูดโกหกใช่หรือไม่ ข้ายังเด็ก เจ้าคิดว่าข้ารู้จักรู้จักยาสมุนไพรอย่างนั้นหรือ”หูเฟิงพิจารณานางตั้งแต่หัวจรดเท้า ก่อนจะพยักหน้า “เด็กจริงๆ” เขาชะงักไปเล็กน้อย จากนั้นก็กล่าวอีกว่า “ทว่าข้าก็เชื่อเจ้า”นางคิดว่า
