ป็นอะไรได้ ดวงแข็งจะตายชัก เมื่อคืนพวกนางไม่ได้อยู่ที่นี่ แต่อยู่ที่บ้านของหูจ่างหลิน เจ้าจะไปหาก็ไปที่บ้านของหูจ่างหลินเสีย” หลังจากพูดจบ นางก็ยังพึมพำด้วยคำพูดที่ไม่น่าฟังอีกด้วยมารดาของอิงจื่อขมวดคิ้ว รีบจูงอิงจื่อจากไป ไม่ยอมให้คำกล่าวไม่รื่นหูเหล่านี้เข้าหูอิงจื่อเด็ดขาด ในใจของนางยิ่งเกลียดชังหญิงชราสกุลไป๋อย่างถึงที่สุด
ตอนที่ 22 หาทางเอาตัวรอด
หมอลู่พยักหน้าในทันที “ย่อมได้ หญ้าร้องไห้เป็นสิ่งที่พบเห็นได้น้อยกว่าสมุนไพรรักษาบาดแผลอื่นนัก สรรพคุณก็ดีเช่นนี้ หากหาหญ้าร้องไห้มาได้จริงๆ ต้องขายได้ราคาดีเป็นแน่ ข้าช่วยเจ้าได้ เพียงแต่สภาพของเจ้าในตอนนี้…”
ไป๋จื่อโบกมือ “ข้าไม่เป็นไรเจ้าค่ะ แค่บาดแผลภายนอกเท่านั้น เด็กในป่าเขาเช่นข้า ไหนเลยจะมีเงินทองของมีค่า พวกข้าสองแม่ลูกอยู่ในสกุลไป๋อีกไม่นานแน่ ก็ควรจะหาทางเอาตัวรอดบ้าง”
สายตาที่หมอลู่มองไป๋จื่อเต็มไปด้วยความชื่นชม ไป๋จื่ออายุยังน้อยก็รู้เรื่องราวถึงเพียงนี้แล้ว หากบุตรของตนฉลาดได้ครึ่งหนึ่งของนาง เขาก็คงไม่ต้องกลัดกลุ้มแล้ว
ฟ้ามืดใกล้มืดแล้ว หมอลู่ก็ไม่ได้รั้งอยู่นาน เขาถือโอกาสจากไปตอนที่ฟ้ายังสว่าง คนที่พบเห็นจะได้ไม่นำไปนินทาลับหลัง
ครั้นเห็นไป๋จื่อปิดประตูแล้ว จ้าวหลานก็ดึงนางนั่งลง ถามว่า “จื่อเอ๋อร์ หญ้าอะไรนั่นเมื่อครู่นี้ เจ้าไม่ได้พูดมั่วใช่หรือไม่ นี่อาจะเป็นสมุนไพรที่รักษาอาการป่วยหรือช่วยชีวิต ไม่อาจพูดมั่วได้”
