น้ำแกงข้าว?”
หลิวซื่อหัวเราะแห้งๆ “ย่อมเป็นโจ๊ก เพียงแต่ใสหน่อย”
จางซื่อมองตาขวางใส่หลิวซื่อด้วยความไม่พอใจ “ใสหน่อยรึ? เจ้าช่วยข้าหาหน่อยสิ ว่าในถ้วยของข้านี้มีข้าวสักเม็ดหรือไม่?”
หลิวซื่อรีบกล่าว “โทษข้าไม่ได้กระมัง ข้ากับเจ้าก็เหมือนกัน ไม่ได้กินข้าวมากกว่าหนึ่งเม็ด ในถังข้าวของสกุลเราเหลือข้าวสารไม่เท่าไรแล้ว แน่นอนว่าต้องกินอย่างประหยัด ไม่เช่นนั้นผ่านไปสองสามวันคงไม่ได้กินแม้กระทั่งน้ำแกงข้าว”
ที่แท้เป็นเช่นนี้ สายตาดุดันของแม่สามีพลันอ่อนลงหลายส่วน นางโบกมือพลางกล่าว “เอาล่ะ รีบกินเถอะ พรุ่งนี้ยังมีงานต้องทำ” นางหันไปมองลูกสะใภ้สองคน “ต่อไปทำอาหารในบ้านแล้วก็แบ่งออกมาก่อน แบ่งโจ๊กและผักตามจำนวนคน จะได้ไม่เกิดเรื่องเช่นตอนนี้ขึ้นอีก”
……….
ตอนที่ 20 เด็กสาวกำพร้าสะใภ้ทั้งสองคนไหนเลยจะกล้าปฏิเสธ ไม่ว่าในใจจะเต็มไปด้วยความอดสู ทว่าวิธีการของแม่สามีช่างยอดเยี่ยมนัก นางเป็นเจ้าของบ้านสกุลไป๋ จะแบ่งข้าวและกับตามจำนวนคน ย่อมมีส่วนที่ดีที่สุดเป็นของนางหมอลู่พบกระท่อมไม้ที่จ้าวหลานและไป๋จื่ออาศัยอยู่แล้ว ครั้นเห็นสองแม่ลูกพิงอยู่บนกองหญ้า เขาก็อดไม่ได้ที่จะถอนใจเสียงหนึ่ง แล้วกล่าวกับเด็กสาวว่า “เฮ้อ…ชีวิตของพวกเจ้าสองแม่ลูกช่างลำบากนัก เกิดมาอาศัยอยู่ในบ้านของคนเช่นนั้น เกรงว่าชั่วชีวิตนี้คงจะถูกพวกเขารังแกไปตลอด”ไป๋จื่อยิ้ม พลางกล่าวว่า “ต่อไปคงไม่ถูกรังแกแล้วเจ้าค่ะ ต่อไปข้าจะปกป้
