องท่านแม่ของข้า ไม่ว่าผู้ใดก็อย่าได้คิดรังแกนาง”หมอลู่มองเด็กสาวผอมบางและอ่อนแอตรงหน้า บนใบหน้าของนางเต็มไปด้วยรอยเขียวๆ ม่วงๆ ทว่ายังมีรอยยิ้มจาง นางหรี่ตาลงเล็กน้อย แววเฉลียวฉลาดปรากฏขึ้นมารางๆ ช่างจ้าตาอย่างคาดไม่ถึงก่อนหน้านี้เขาไม่เคยพิจารณาไป๋จื่ออย่างละเอียดมาก่อน ไม่เคยรู้เลยว่านางมีดวงตาที่งดงามเช่นนี้ ทั้งยังเจือความฉลาดและมีชีวิตชีวา ใสแจ๋วจนถึงก้นบึ้ง ทำให้คนอดไม่ได้ที่จะเกิดความเชื่อใจต่อเจ้าของดวงตาคู่นี้“เอาล่ะ ได้ฟังเจ้าพูดเช่นนี้ อาการบาดเจ็บของแม่เจ้าคงจะหายเร็วขึ้นมาก” หมอลู่ยินดีนัก เขานำห่อยาวางไว้ในมือของไป๋จื่อ “ไป๋จื่อเอ๋ย ที่ข้าบอกว่าแม่เจ้าบาดเจ็บหนักก่อนหน้านี้ เป็นข้าที่จงใจให้พวกนางหวาดกลัว เจ้าไม่ต้องกังวลไปนะ แม่ของเจ้าไม่ได้ช้ำในแต่อย่างไร นอกจากแขนแล้ว ก็ไม่มีบาดแผลที่ภายนอก พักสักระยะหนึ่งก็จะดีขึ้น ไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไร”“แล้วยานั่น?” นางย่อมรู้ว่าบนร่างกายของมารดาตนเองล้วนเป็นบาดแผลภายนอก จึงอยากรู้ว่าที่หมอลู่สั่งยาอะไรมาให้ บาดแผลภายนอกไม่จำเป็นต้องใช้ยารักษา ทายาภายนอกเพื่อห้ามเลือดสักหน่อยก็พอหมอลู่กล่าวยิ้มๆ “ข้านำยาบำรุงร่างกายมาให้พวกเจ้าเล็กน้อย ทั้งเจ้าและแม่เจ้าสามารถดื่มได้ทั้งคู่ ปกติพวกเจ้าไม่ได้มีชีวิตที่ดีในสกุลไป๋แน่ ดูเจ้าสิผอมถึงเพียงนี้ เจ้าอายุเท่านี้แล้ว จำต้องบำรุงให้ดีสักหน่อย ไม่เช่นนั้นต่อไปหาบ้านสามีก็คงยาก”จ้าวหลานได้ยินแ
