นหมอกควันสลายเมื่อเห็นเจ้าใหญ่หมุนกายจะจากไป นางก็รีบเรียกไว้ “นี่…เจ้าบอกไม่ใช่หรือว่าจะเป็นลูกมือให้ข้า แล้วนี่จะไปที่ไหน”เจ้าใหญ่ตอบโดยไม่หันหน้าไปมอง “งานเล็กน้อยแค่นี้ต้องให้ข้าเป็นลูกมือเจ้าด้วยหรือ? เจ้าทำเองเถิด ข้าจะไปนอนสักหน่อย ตอนกลางวันแดดข้างนอกแรงนัก มีทั้งยุงทั้งแมลงวัน ข้านอนหลับไม่ค่อยได้ ตอนนี้ลืมตาแทบไม่ขึ้นแล้ว อีกเดี๋ยวตั้งโต๊ะแล้วก็ไปเรียกข้าด้วย”[1] กินลมตะวันตกเฉียงใต้ หมายถึง อดตาย ไม่มีอะไรจะกินนอกจากลม[2] เหวิน (文) เป็นค่าเงินจีนในสมัยโบราณ เป็นเหรียญทองแดงผสม มีรูตรงกลาง
ตอนที่ 18 เก็บเสบียงอาหาร
เจ้ารองรีบร้อนกว่าวว่า “ท่านแม่อย่าได้พูดเช่นนั้น ข้าเข้าเมืองครั้งนี้ อาจจะเก็บเสบียงอาหารได้จริงๆ”
หญิงชรามองหน้าตาจริงจังของเขา ดูแล้วไม่เหมือนกำลังพูดโกหก จึงรีบถาม “เกิดเรื่องอะไรขึ้น รีบพูดเร็ว”
เจ้ารองเข้าไปกระซิบข้างๆ หูของมารดา จงใจพูดเสียงเบา “ท่านแม่ วันนี้ตอนที่ข้าทำงานอยู่ในที่ดิน ระหว่างนั้นไปขับถ่ายในพงหญ้า ได้ยินคนที่มารับสินค้าพื้นเมืองจากในเมืองสองคนสนทนากัน พวกเขาบอกว่าร้านซาลาเปาของสกุลสวีจะเปิดกิจการในวันพรุ่งนี้ เตรียมหมั่นโถวไว้หนึ่งร้อยลูก และจะเชิญคนห้าคนแข่งกินหมั่นโถว ผู้ใดกินได้มากที่สุด ก็จะได้แป้งหมี่ถุงหนึ่งเป็นของรางวัล”
“ท่านแม่ แป้งหมี่ถุงหนึ่งเชียวนะ พอให้พวกเรากินทั้งตระกูลได้ตั้งนานเท่าไร” เจ้ารองยิ้มไม่ยอมหุบ ราวกับแป้งหมี่
