ตอนที่ 13 โจ๊กมันเทศ
เสบียงอาหารที่ขายได้ส่วนหนึ่งทุกปี ล้วนใช้ซื้อดินสอ น้ำหมึก และตำราให้กับไป๋เสี่ยวเฟิง เป็นเช่นนั้นเรื่อยมา เสบียงอาหารของสกุลไป๋จึงตึงมือยิ่งนัก
ส่วนบ้านของลุงหูมีที่ดินอยู่สองหมู่ แม้ว่าในตระกูลจะมีเพียงสองคน กินใช้นับว่าเพียงพอ แต่ก็ต้องซื้อของใช้ประจำวันเข้ามาในบ้าน บางครั้งยังป่วยไข้ เสบียงอาหารนี้ก็ตึงมือยิ่งเช่นกัน
นางถอนใจเสียงหนึ่ง แล้วตั้งไฟบนเตาดินก่อน จากนั้นค่อยต้มน้ำหม้อหนึ่ง ก่อนจะโยนข้าวสองกำมือที่ล้างเรียบร้อยแล้วเข้าไปในหม้อ
หลังจากเติมฟืนเข้าไปในเตาแล้ว นางถึงจะเดินออกจากห้องครัว กล่าวถามหูเฟิงที่ยืนตากเสื้อผ้าอยู่ใต้ชายคาเรือนว่า “หูเฟิง ผักที่บ้านนี้อยู่ที่ใดหรือ”
หูเฟิงหันกลับมาชำเลืองมองนางครั้งหนึ่ง เขาชี้ไปยังสิ่งของที่คล้ายกับก้อนตะปุ่มตะป่ำสีดำในมุมของห้องครัวโดยไม่ใส่ใจ
นั่นคือผักหรือ? นางหยิบจากในมุมออกมากำมือหนึ่ง แล้วเดินออกมาถามหูเฟิง “นี่คือผักอะไร”
หูเฟิงไม่ได้สนใจนาง เขาเดินเข้าไปในเรือนแล้ว
เฮอะ! หรือว่าคนผู้นี้จะเป็นใบ้?
นางล้างก้อนตะปุ่มตะป่ำสีดำ เปลือกของมันหนามากจริงๆ จึงใช้มืดปอกเปลือกของมันออก หลังจากปอกเปลือกเรียบร้อยแล้ว กลิ่นหอมสดชื่นสายหนึ่งก็โชยเข้าสู่จมูก ซึ่งกลิ่นนั้นช่างเหมือนกับมันเทศอย่างยิ่ง
เด็กสาวหั่นมาชิมชิ้นเล็กๆ เหมือนกับมันเทศอย่างที่คิดไว้ เพียงแต่ไม่รู้ว่าเหตุใดเปลือกของมันเทศนี้ถึงน่าเกลียดและเป็นสีด
