ำเช่นนี้
มีมันเทศก็ใช้ได้ ไม่ถึงกับต้องดื่มน้ำแกงข้าวเพียงอย่างเดียว
นางล้างมันเทศอีกสองสามหัว หลังจากปอกเปลือกแล้วก็หั่นเป็นชิ้นเล็กๆ ก่อนจะโยนเข้าไปต้มกับข้าวในหม้อที่น้ำเพิ่งเดือด
นางชอบกินโจ๊กมันเทศมากมาแต่ไหนแต่ไร มันทั้งหอมหวานและนุ่มนวล ทั้งยังทำให้อิ่มท้องได้ง่าย เหมาะกับคนยากจนที่สุด
หลังจากผ่านไปครึ่งชั่วยาม นางก็ยกโจ๊กมันเทศหอมฉุยมาขึ้นโต๊ะ หลังจากเติมมันเทศในข้าวที่มีน้ำเยอะๆ แล้ว มันก็ข้นขึ้นมาก ดูแล้วทำให้อยากอาหารอย่างยิ่ง ผนวกกับกลิ่นหอมๆ นี้ ก็ทำให้คนยากจะความคุมความอยากอาหารได้
ไม่ต้องรอให้ลุงหูไปเรียกกินข้าว หูเฟิงก็เดินออกมาด้วยตัวเอง ครั้นเห็นโจ๊กมันเทศบนโต๊ะ เขาก็เลิกคิ้วขึ้น พลางกวาดสายตามองไป๋จื่อ
ลุงหูยิ้มพลางกล่าว “ที่แท้ก้อนนี้ก็ทำอาหารได้เช่นนี้ด้วย พวกข้าต้มน้ำสะอาดแล้วก็กินเลยมาแต่ไหนแต่ไร”
“ก้อน? นี่ไม่ใช่มันเทศหรอกหรือ? เหตุใดท่านถึงเรียกมันว่าก้อนเล่า” ไป๋จื่อมีสีหน้าอยากรู้อยากเห็น
ฝ่ายลุงหูสงสัย “ที่แท้เจ้านี้เรียกว่ามันเทศหรือนี่? พวกข้าก็เพิ่งเคยกินเป็นครั้งแรก นี่เป็นสิ่งที่หูเฟิงขุดมาได้จากในป่า ทีแรกยังไม่กล้ากิน ทว่าข้าวในถังไม่พอแล้วจริงๆ ถึงได้ต้มมันกินอยู่สองครั้ง ครั้นกินเข้าไปแล้วไม่เป็นอะไร ก็เลยวางใจได้”
ไม่คิดเลยว่าพวกเขาจะไม่รู้ ว่านี่คือมันเทศ…
ขณะที่นางถือมันเทศในครั้งแรก ก็เหลือบสิ่งที่เหมือนกับหน่ออ่อนมากมายอยู่ข้างใต้ จึงกล่าวอ
