ีกว่า “มันเติบโตได้ด้วยตนเอง ข้าเห็นสองหน่ออ่อนในห้องครัว พรุ่งนี้ขุดดินปลูกมันไว้ในสวน ผ่านไปสองสามเดือนก็จะออกผล ไม่จำเป็นต้องใส่ปุ๋ยบ่อยนัก ปลูกง่ายยิ่ง”
ครั้นลุงหูฟังแล้วก็กระจ่างแจ้ง เขายิ้มพร้อมกับกล่าวว่า “เช่นนั้นก็ยอดเยี่ยมยิ่ง พรุ่งนี้หลังจากลงเมล็ดในดินแล้ว ก็จะเกลี่ยดินในสวน ไม่ว่าจะสำเร็จหรือไม่ ก็ไม่ถือว่าเสียแรงไปมากเท่าไร ไม่ได้เสียหายอะไร”
หูเฟิงจับจ้องโจ๊กเบื้องหน้า พลางกล่าว “กินได้หรือยัง” เมื่อได้กลิ่นหอมๆ นี้แล้ว ท้องของเขาก็ส่งเสียงจ๊อกๆ อย่างไม่พอใจ
ตอนกลางวันทำไร่ทำนาทั้งวัน มื้อกลางวันไม่ได้กิน รอจนถึงมือเย็นเช่นนี้
ลุงหูรีบกล่าว “กินข้าวๆ ข้าก็หิวจนหน้าอกจะติดกับแผ่นหลัง[1]ตั้งนานแล้ว”
นอกจากไป๋จื่อ พวกเขาล้วนเพิ่งเคยกินโจ๊กมันเทศเป็นครั้งแรก รสชาติหอมหวานและนุ่มละมุนนี้ ลุงหูกินเข้าไปแล้วก็ยิ้มกริ่ม
ไม่นานทุกคนก็กินโจ๊กหม้อหนึ่งจนหมด จ้าวหลานกับไป๋จื่อตั้งใจกินให้น้อยหน่อย อย่างไรเสียนี่ก็เป็นบ้านของคนอื่น อีกทั้งยังเป็นชายร่างใหญ่ที่หิวโซมาตลอดทั้งวัน คงไม่ดีนักหากจะไปแย่งพวกเขากิน แถมในหม้อก็ไม่ได้มีมากมายเท่าไร
……….
ตอนที่ 14 ชีวิตยุ่งเหยิงหูเฟิงกินเสร็จแล้วก็วางชามลง เขาเดินไปโดยไม่พูดอะไรมากความสักคำไป๋จื่อมองเงาหลังของหูเฟิงด้วยความประหลาดใจ ก่อนจะถามเสียงเบา “ลุงหู เหตุใดหูเฟิงถึงไม่ชอบพูดล่ะเจ้าคะ”ลุงหูถอนใจเสียงหนึ่ง “พูดขึ้นมาแล้ว หูเฟิงก็นับเป
