การผ่าตัดนี้ก็มีโอกาสสำเร็จถึงเก้าสิบในร้อยส่วนไป๋จื่อเคยทำการผ่าตัดเช่นนี้มาไม่ต่ำกว่าร้อยครั้ง อัตราประสบความสำเร็จก็ร้อยเต็มร้อยเพียงแต่น่าเสียดายที่ตอนนี้นางอยู่ในยุคโบราณ ที่นี่ไม่มีอะไรทั้งสิ้น ย่อมไม่อาจทำการผ่าตัดได้ขณะนี้ฝนด้านนอกหยุดแล้ว ฟ้ายังสว่างอยู่ ช่วงกลางวันในฤดูร้อนยาวนาน หากคำนวณเวลาดูแล้ว ตอนนี้น่าจะเป็นเวลาประมาณหกโมงเย็น อย่างน้อยอีกหลายชั่วโมงกว่าท้องฟ้าจะมืดจ้าวหลานให้ไป๋จื่อหอบผ้าห่มออกจากบ้านของลุงหู เพื่อไปยังเรือนไม้ขนาดเล็กด้านหลังลานบ้าน แม้เรือนหลังนั้นจะเล็ก แต่กลับพอดีให้คนสองคนอยู่อาศัย ภายในนั้นไม่มีเตียง มีแต่ข้าวของกองอยู่ ไป๋จื่อใช้ของเก่าให้เป็นประโยชน์ นำแผ่นไม้เหล่านั้นมาวางรวมกัน แล้วจึงปูหญ้าแห้งลงไปด้านบนเล็กน้อย นับว่าเป็นเตียงนอนได้ชั่วคราวนางมองเสื้อผ้าที่มีคราบเลือดและดินโคลนบนตัวจ้าวหลาน ก่อนจะรีบลุกขึ้นปิดประตูเรือนไม้ “ท่านแม่ ท่านเปลี่ยนใส่เสื้อผ้าสะอาดเถิด ถือโอกาสตอนที่ฟ้ายังสว่าง ข้าจะไปซักเสื้อผ้าให้ท่านเอง”จ้าวหลานลังเลเล็กน้อย “เกรงว่ามือของข้าจะขยับไม่ได้ จะเปลี่ยนได้อย่างไร”ไป๋จื่อยากจะได้ใช้ชีวิตเช่นนี้ ทว่านางก็ขันอาสา “ข้าช่วยท่านเอง รับรองว่าจะไม่ถูกแผลของท่าน”นางเป็นหมอ ย่อมต้องรู้ว่าควรจะทำอย่างไร นางช่วยจ้าวหลานเปลี่ยนเสื้อผ้าบนตัวอย่างรวดเร็วและง่ายดาย ต้องกำจัดคราบเลือดบนเสื้อผ้านี้ออกไปโดยเร็วที่สุด ยิ่งเวลาผ่าน
