ม่อาจทำการผ่าตัดได้
ขณะนี้ฝนด้านนอกหยุดแล้ว ฟ้ายังสว่างอยู่ ช่วงกลางวันในฤดูร้อนยาวนาน หากคำนวณเวลาดูแล้ว ตอนนี้น่าจะเป็นเวลาประมาณหกโมงเย็น อย่างน้อยอีกหลายชั่วโมงกว่าท้องฟ้าจะมืด
จ้าวหลานให้ไป๋จื่อหอบผ้าห่มออกจากบ้านของลุงหู เพื่อไปยังเรือนไม้ขนาดเล็กด้านหลังลานบ้าน แม้เรือนหลังนั้นจะเล็ก แต่กลับพอดีให้คนสองคนอยู่อาศัย ภายในนั้นไม่มีเตียง มีแต่ข้าวของกองอยู่ ไป๋จื่อใช้ของเก่าให้เป็นประโยชน์ นำแผ่นไม้เหล่านั้นมาวางรวมกัน แล้วจึงปูหญ้าแห้งลงไปด้านบนเล็กน้อย นับว่าเป็นเตียงนอนได้ชั่วคราว
นางมองเสื้อผ้าที่มีคราบเลือดและดินโคลนบนตัวจ้าวหลาน ก่อนจะรีบลุกขึ้นปิดประตูเรือนไม้ “ท่านแม่ ท่านเปลี่ยนใส่เสื้อผ้าสะอาดเถิด ถือโอกาสตอนที่ฟ้ายังสว่าง ข้าจะไปซักเสื้อผ้าให้ท่านเอง”
จ้าวหลานลังเลเล็กน้อย “เกรงว่ามือของข้าจะขยับไม่ได้ จะเปลี่ยนได้อย่างไร”
ไป๋จื่อยากจะได้ใช้ชีวิตเช่นนี้ ทว่านางก็ขันอาสา “ข้าช่วยท่านเอง รับรองว่าจะไม่ถูกแผลของท่าน”
นางเป็นหมอ ย่อมต้องรู้ว่าควรจะทำอย่างไร นางช่วยจ้าวหลานเปลี่ยนเสื้อผ้าบนตัวอย่างรวดเร็วและง่ายดาย ต้องกำจัดคราบเลือดบนเสื้อผ้านี้ออกไปโดยเร็วที่สุด ยิ่งเวลาผ่านไป คราบสกปรกก็จะยิ่งซักออกได้ยาก ยิ่งไปกว่านั้น นี่เป็นยุคที่ไม่มีน้ำยาขจัดคราบอย่างแรงเสียด้วย
ตัวนางเองก็เปลี่ยนเสื้อผ้าสะอาดชุดหนึ่ง แล้วยัดเสื้อผ้าสกปรกที่ถอดเปลี่ยนลงในกะละมังไม้ อาศัยความทรงจำใน
