ตอนที่ 7 แยกบ้าน
หัวหน้าหมู่บ้านหันไปมองหญิงชราและหลิวซื่อที่อยู่ข้างๆ ถามเสียงทุ้มว่า “พวกเจ้าว่าอย่างไร”
ไยก่อนหน้านี้ไม่เคยขอแยกบ้าน ตอนนี้เพิ่งจ่ายเงินออกไปจนหมดเกลี้ยง ก็มาบอกจะแยกบ้านเนี่ยนะ!
“คืนเงินข้ามาก่อน!” แม่สามีเหมือนมีเลือดออกที่หัวใจ หมอลู่เดินไปไกลแล้ว เงินกว่าครึ่งไม่อาจกลับมาได้ นางโมโหแทบตาย “คืนเงินข้า แล้วพวกเจ้าสองแม่ลูกก็ไสหัวออกจากสกุลไป๋เสีย!”
เมื่อหลิวซื่อได้ยินดังนั้น แววตาของนางก็ร้อนรน ก่อนจะดึงแขนเสื้อของแม่สามีมาข้างๆ พลางกล่าวเสียงเบาว่า “ท่านแม่ แยกไม่ได้นะ หากพวกนางแยกบ้านออกไปแล้ว ต่อไปผู้ใดจะทำงานที่นี่กัน ผู้ใดจะซักเสื้อผ้าภายในบ้าน แล้วผู้ใดจะเป็นคนทำกับข้าวเล่า” แม้จ้าวหลานจะเป็นผู้หญิงที่แต่งงานแล้ว แต่นางก็ทำงานนอกบ้านเก่งมาก แบกหามได้ทั้งบ่าและมือ หลายปีมานี้ ลูกคนโตและลูกคนรองของสกุลรวมกันยังสู้นางคนเดียวไม่ได้เลย
ส่วนเด็กสาวไป๋จื่อ แม้นางจะอายุยังน้อย แต่ก็คล่องแคล่วเช่นเดียวกัน นางทำได้ทั้งทำอาหารและซักเสื้อผ้า หากพวกนางสองคนแยกบ้านไปอยู่ตามลำพัง ผู้ใดจะเป็นคนทำงานทั้งหลายเหล่านี้ในบ้านเล่า นี่ไม่เท่ากับขาดสาวรับใช้ไปสองคนหรอกหรือ
หญิงชรามองตาขวางใส่นางครั้งหนึ่ง ก่อนจะกล่าวอย่างไม่สบอารมณ์ว่า “เจ้าไม่มีมือมีเท้าหรืออย่างไร หรือว่าเจ้าทำงานพวกนี้ไม่เป็นสักอย่าง?”
บัดนี้หญิงชราจงเกลียดจงชังไป๋จื่อและจ้าวซื่อนัก นางไม่อยากเห็นพวกนางอีกแม้
