ั้งแต่นางแต่งเข้าสกุลไป๋นี้ ก็ไม่เคยถูกผู้ใดตบเช่นนี้มาก่อน ทั้งยังเป็นการตบหน้าต่อหน้าคนในหมู่บ้านมากมายเช่นนี้ นางนั่งลงกับพื้น ร้องไห้โฮเสียงดังขึ้นมา “นางตีข้า น้องสะใภ้ตีพี่สะใภ้ นางจะตีข้าจนตายแล้ว ใครก็ได้มานี่เร็ว!”
ชาวบ้านที่กำลังมุงดูอยู่นอกรั้วพากันส่ายหน้า “จ้าวซื่อโชคร้ายนัก ต้องมาเจอกับพี่สะใภ้และแม่สามีเช่นนี้ โชคร้ายเสียจริงๆ”
“ถูกต้อง สกุลไป๋ของพวกเขาแม้จะมีบุตรชายถึงสามคน ทว่าคนที่ทำงานมากที่สุดจริงๆ ก็มีแต่เจ้าสาม หลังจากเจ้าสามตายไป ก็มีเพียงสะใภ้สามเท่านั้นที่ทำไร่ทำนา ไหนเลยจะขาดนางได้ สตรีคนหนึ่งทำงานหนักยิ่งกว่าบุตรชายสองคนของบ้านพวกเขาเสียอีก อีกอย่าง บุตรชายคนโตมีลูกสองคน บุตรชายคนรองมีลูกสองคน คนไหนมีลูกน้อยคนกว่าเจ้าสามบ้าง? เหตุใดนางไม่ขายบุตรของตนเองเล่า”
“แต่บุตรสาวเจ้าสามที่ถูกรังแก ก็เป็นแค่เด็กที่เก็บมาเลี้ยงเท่านั้นนี่นา”
……….
ตอนที่ 2 แย่เสียยิ่งกว่าหมูหรือสุนัข“ถึงแม้จะเป็นเด็กที่เก็บมาเลี้ยง ทว่าก็เลี้ยงดูจนอายุสิบสองแล้ว ต่างอะไรกับลูกสาวแท้ๆ กันเล่า คนเราไม่อาจไร้ศีลธรรมจนเกินไปได้” คนที่กำลังพูดก็คือลุงหูที่เพิ่งไปเรียกจ้าวซื่อกลับบ้านจากทุ่งนาเสียงตะโกนโวยวายของหลิวซื่อ ทำให้แม่สามีที่เดิมทีตากเสื้อผ้าอยู่ด้านหลังได้ยินเสียงสะใภ้ใหญ่ จึงรีบทิ้งเสื้อผ้าในมือ แล้วหยิบท่อนไม้สำหรับทุบผ้าพุ่งออกมา“ใครตีเจ้า” ทันทีที่แม่สามีออกมาที่หน้าประตูใหญ่
