ก็เห็นหลิวซื่อนั่งร้องไห้ตะโกนเสียงดังอยู่บนพื้นหลิวซื่อชี้ไปที่จ้าวซื่อ พลางกล่าวว่า “จ้าวหลานนางตีข้า ท่านแม่ ท่านต้องจัดการให้ข้านะเจ้าคะ”ครั้นแม่สามีเห็นจ้าวซื่อ นางพลันนึกถึงนางเด็กไป๋จื่อ ที่ตายตอนไหนไม่ตาย ดันมาตายเอาเสียตอนนี้ ทำเอาสิบตำลึงเงินที่กำลังจะถึงมือนางต้องหายไป คิดๆ ดูแล้วก็เจ็บใจ เจ็บไปทั่วทั้งตัวเลยทีเดียวนางโกรธเป็นฟืนเป็นไฟ ถือไม้ทุบผ้าก้าวไปข้างหน้า ก่อนจะตีจ้าวซื่ออย่างแรงสองสามไม้จ้าวซื่อเสียใจจนแทบใจสลาย นางสนใจแค่เพียงบุตรสาว ไม่รู้เลยว่าแม่สามีห้อตะบึงเข้ามาหา เมื่อไม้ลงบนร่างสองสามครั้งแล้ว นางก็ล้มลงไปกองอยู่ที่พื้นทันที เป็นลมสลบไปลุงหูที่ยืนอยู่นอกประตูลานบ้านเห็นดังนั้น ก็กล่าวด้วยความตกใจ “ยายแก่น่าตายผู้นี้ ตีหลานสาวจนตายแล้ว แม้แต่สะใภ้ก็จะไม่ปล่อยไป เร็ว รีบไปเรียกหัวหน้าหมู่บ้านมา”เขาดันคนที่อยู่ด้านข้างครั้งหนึ่ง ส่วนตนเองพุ่งเข้าไปในลานบ้าน ตะคอกใส่สตรีสูงอายุว่า “ยายแก่ผู้นี้ เหตุใดเจ้าถึงใจร้ายนัก เจ้าจะตีจ้าวหลานให้ตายไปเลยหรืออย่างไร”ฝ่ายแม่สามีก็คิดไม่ถึงว่าเพิ่งจะตีไปสองสามไม้ ลูกสะใภ้จะสลบไปเช่นนี้ ปกตินางก็ถูกตีไม่ใช่น้อยๆ ผิวหยาบหนังหนา เหตุใดตีแค่นี้ก็สลบไปเลยเล่าหลิวซื่อที่อยู่ข้างๆ เห็นเหตุการณ์ก็ไม่ร้องไห้แล้ว นางรีบเข้ามาใกล้ พลางกล่าวด้วยสีหน้าเป็นกังวล “ท่านแม่ หากท่านตีจ้าวหลานจนตาย ต่อไปใครจะทำนาเล่า”บัดนี้จู่ๆ เด็กสาวที่น
