นิ่งเฉย ไม่พูดอะไรเช่นกัน
ส่วนเหลียงโหย่วชีที่ซ่อนตัวอยู่ลึกที่สุดกำขนไก่ในมือแน่น พร้อมกับกุมหัวตัวเอง ร่างกายสั่นสะท้านไม่หยุด
ผ่านไปไม่ถึงนาที เสียง “กุ๊กๆ” ดังขึ้นอีกครั้ง และเสียงแหบพร่าของวิญญาณหญิงทั้งสามตนก็ดังขึ้นตาม
“ที่รัก ทำไมคุณไปซ่อนอยู่ในเล้าไก่ล่ะ”
“คิดว่าหลบอยู่ในเล้าไก่แล้วเราจะหาไม่เจอเหรอ”
“พี่เหลียง มาให้ฉันจูบหน่อยสิ! ขึกๆ…”
เสียงพูดเบาๆ ปะปนกับเสียงหัวเราะเย็นยะเยือกดังขั้น
เราต้องตั้งสมาธิและกลั้นลมหายใจถึงจะได้ยินชัด แต่แล้วในวินาทีถัดมา เสียงไก่ “กุ๊กๆ” ก็ดังขึ้นอีกครั้ง พร้อมกับเสียงร้องโหยหวนแสบแก้วหู
วิญญาณทั้งสามตนคำรามลั่นด้วยโทสะ
“น่ารังเกียจ! ทำไมถึงเป็นไก่อีกแล้ว!”
“คุณหลอกฉันอีกแล้ว! หลอกฉันอีกแล้ว!”
“ถ้าฉันเจอคุณ ฉันจะสูบวิญญาณของคุณให้หมด!”
ไก่ตัวแทนตัวที่สองถูกพบแล้ว แต่เวลาเพิ่งผ่านไปแค่หนึ่งนาทีเท่านั้น
ไม่ทันให้พวกเราได้ตั้งตัว เสียง “โครม!” พลันดังขึ้นจากชั้นล่าง มันเป็นเสียงกล่องไม้แตกกระจาย ตามมาด้วยเสียงไก่ร้องแหลมสูง แล้วจู่ๆ ทุกอย่างก็เงียบลง
“อีกแล้ว…เป็นของปลอมอีกแล้ว…”
“คุณโกหกฉัน หลอกฉัน คุณยังกล้าหลอกฉันอีกงั้นเหรอ…!”
“ไอ้ผู้ชายสารเลว น่
