ลาบริเวณเอวแน่นโดยไม่รู้ตัว เม่าจิ้งและพานหลิงเองก็จับกระบี่ไม้ท้อของพวกเขาแน่นเช่นกัน
หากมีสิ่งใดผิดปกติ พวกเราต้องลงมือทันที
เธอเริ่มกวาดตาไปรอบๆ ห้อง แล้วสูดลมหายใจลึกๆ คล้ายกับกำลังดมกลิ่นอะไรบางอย่าง
จากนั้น ริมฝีปากสีแดงสดของเธอก็ยกขึ้นเป็นรอยยิ้มประหลาด
“อืม…ฉันได้กลิ่นของคนแปลกหน้า ที่รัก บ้านของเรามีแขกมาเยี่ยมเหรอ”
“ฉันได้กลิ่นของพวกแกหมดแล้วนะ…”
“พวกแกซ่อนตัวอยู่ที่ไหนกันนะ ให้ฉันลองเดาดูสิ…”
เสียงนั้นแผ่วต่ำและแหบพร่า ฟังแล้วให้ความรู้สึกไม่สบายใจอย่างยิ่ง
วิญญาณตนนั้นเขย่งปลายเท้า ค่อยๆ เดินวนรอบห้อง ท่าทางของเธอดูผิดธรรมชาติและตอนเดินก็ไร้ซึ่งเสียงใด
และที่น่ากลัวยิ่งกว่าคือ เธอกำลังเข้าใกล้ใต้เตียงที่พวกเราซ่อนตัวอยู่ทุกขณะ…
ในตอนนี้ หัวใจของพวกเราทุกคนเต้นรัวจนแทบทะลักออกมาจากอก
ผม เม่าจิ้ง และพานหลิงสบตากันเพียงแวบเดียว แต่มันเพียงพอให้เราตัดสินใจร่วมกัน
หากเธอเข้าใกล้เกินไป พวกเราจะเป็นฝ่ายลงมือก่อนเพื่อช่วงชิงความได้เปรียบ
ถ้าไม่สามารถหลบซ่อนได้อีกต่อไปก็ต้องสู้สุดกำลัง เราต้องถ่วงเวลาอีกแค่สิบกว่านาทีเท่านั้น
ผมมองดูวิญญาณที่ใกล้เข้ามาเรื่อยๆ แล้วชูสามนิ้ว
เริ่มต้นนับ
