ไก่ทั้งห้าตัวเชิดคอขึ้นอย่างสง่างาม ดวงตาทอประกายสดใส
พวกมันดูราวกับมีสติปัญญา มองไปที่ประตูหนึ่งครั้งอย่างพร้อมเพียง แล้วหันกลับมาจ้องมองเม่าจิ้ง ก่อนจะร้อง “กุ๊กๆ” สามครั้ง
เสียงร้องนี้เหมือนเป็นคำตอบ ราวกับพวกมันกำลังตอบรับบางอย่าง
เมื่อร้องจบ พวกมันก้มลงจิกกินยันต์ตัวแทนที่ตกอยู่บนพื้น
ทันทีที่ยันต์ตัวแทนถูกกลืนลงไป ขนของไก่ทั้งห้าตัวก็สั่นไหวเล็กน้อย ก่อนจะสยายปีกออก
แต่เมื่อนำปีกกลับเข้าตัว ดวงตาของพวกมันที่เคยสดใสกลับมืดมนลงในทันที มันกลับไปเป็นเหมือนเดิมอีกครั้ง ดวงตาของพวกมันไม่แสดงอารมณ์อีกต่อไป พวกมันกลับมาเป็นสัตว์ปกติ นั่งหมอบอยู่กับพื้นโดยไม่ขยับ
ภาพนี้ทำให้ผมรู้สึกตกตะลึงอย่างมาก
วิชาของเม่าจิ้งน่าทึ่งจริงๆ
ขณะที่ผมยังตกอยู่ในความประหลาดใจ ก็เดินไปหาเหลียงโหย่วชีที่ยังคงตัวสั่นสะท้าน ผมจับมือเขา แล้วลากมาหยุดตรงหน้าไก่ทั้งห้าตัว ก่อนจะดึงกระบี่กระดูกปลาออกจากเอว
“อาจารย์เจียง… นี่… นี่คุณจะทำอะไร”
“ขอเลือดคุณสักหน่อย เพื่อเสริมพลังชีวิตให้กับไก่ตัวแทน” ผมตอบกลับอย่างรวดเร็ว ไม่ปล่อยให้เหลียงโหย่วชีมีเวลาคิด จากนั้นกรีดฝ่ามือเขาด้วยกระบี่เบาๆ
เพียงรอยแผลตื้นๆ แต่
