พวกเราเฝ้าระวังอยู่ในบ้านเป็นเวลาประมาณสองชั่วโมง
ในขณะเดียวกัน วิญญาณทั้งสามตนก็นั่งอยู่ข้างนอกอย่างเงียบๆ กินอาหารอยู่เป็นเวลาหนึ่งชั่วโมงเต็ม
เวลาล่วงเลยไปจนถึงตีสาม อีกเพียงหนึ่งชั่วโมง คืนนี้ก็จะผ่านพ้นไป
พวกเรายังคงเฝ้ารออยู่ในบ้าน แต่ในขณะนั้นเอง ความเงียบสงบถูกทำลายลงอีกครั้ง
พลันเกิดเสียงดัง “ตุบ!” เหมือนกับมีอะไรบางอย่างล้ม ตามมาด้วยเสียงแตกกระจายดัง “เพล้ง!”
เสียงที่เกิดขึ้นอย่างกะทันหันนี้ทำให้พวกเราทุกคนตื่นตัวทันที
ในวินาทีนั้น ลมเย็นยะเยือกสายหนึ่งพัดผ่านร่องหน้าต่างเข้ามาเป็นระลอก
“พวกเธอกินของเซ่นไหว้เสร็จแล้ว พวกเธอทุบโต๊ะและกำลังจะมาทางนี้!” พานหลิงเตือนอย่างรวดเร็ว
ผมกับเม่าจิ้งรีบลุกขึ้นหาที่ซ่อน ขณะเดียวกันก็ส่งสัญญาณให้เหลียงโหย่วชีจุดธูป
เหลียงโหย่วชีไม่กล้ารีรอ รีบจุดธูปเทียนอย่างรวดเร็ว
ครั้งนี้เขาทำได้ดีขึ้นมาก ไม่ได้สั่นเหมือนครั้งแรก
แต่ก่อนที่ไฟจะจุดติด ก็มีเสียงเคาะประตูดังขึ้นจากประตูหน้า
“ก๊อกๆๆ… ตึงๆๆๆ ก๊อกๆๆ… ตึงๆๆๆ” เสียงเคาะอันแสนคุ้นเคย…จังหวะการเคาะอันเป็นเอกลักษณ์ และทุกครั้งที่เคาะ เสียงยังดังขึ้นเรื่อยๆ
“มาอีกแล้ว เสียงเคาะประตู…ทุกคืนก็เป็นแบบนี้ ผมสะดุ้งตื่
