้วพรมลงบนดวงตาทั้งสองข้าง
พอลืมตาขึ้นอีกครั้งก็ได้เห็นหลงเจี๋ย ผู้ที่ยื่นมือเข้าช่วยผมอย่างไม่ลังเลอีกครั้ง
เมื่อเห็นผมลืมตา เขาก็โบกมือไปมาอยู่ตรงหน้าผม
“น้องชาย! เห็นฉันไหม ตอนนี้เห็นฉันแล้วใช่ไหม”
ผมมองหน้าเขาที่ซีดเซียว แล้วแย้มยิ้มพลางพูดว่า “เห็นแล้วพี่หลง”
พอได้ยินแบบนั้น หลงเจี๋ยก็ถอนหายใจยาวอย่างคนเป็น “บัดซบ! นี่เป็นครั้งแรกเลยที่เจอภูตต้นไม้บ้าๆ แบบนี้ มันล่อลวงคนถึงในอาคารผู้ป่วยได้เลยนะ!
“คนอื่น… เอ่อ หมายถึงพวกผีน่ะ ต่างก็กลัวกันหมด วิ่งหนีลงไปซ่อนในลานจอดรถใต้ดินกันหมดแล้ว…”
หลงเจี๋ยบ่นออกมาอย่างไม่พอใจ
ผมสูดหายใจเข้าลึกๆ ครั้งหนึ่ง
ที่ยังมีชีวิตรอดมาได้ในครั้งนี้ ต้องขอบคุณหลงเจี๋ยตรงหน้าที่พบกันโดยบังเอิญเพียงครั้งเดียวจริงๆ
“ขอบคุณพี่หลงที่ช่วยชีวิตผมไว้ เรื่องหลังความตายของพี่ ผมจะจัดการให้เรียบร้อยแน่นอน” ผมเอ่ยออกมาอย่างจริงจัง
ถ้าตอนแรกผมอยากช่วยหลงเจี๋ยแค่เพราะเขาให้ข้อมูลเรื่องภูตต้นไม้แก่ผม ตอนนี้ผมก็ทำเพื่อทดแทนบุญคุณที่เขาช่วยชีวิตไว้
“ฮ่าๆๆ น้องชายไม่ต้องเกรงใจ ฉันหลงเจี๋ยเที่ยวเตร่ในยุทธภพ สิ่งที่ยึดถือมาตลอดคือ ‘คุณธรรม’ นั่นแหละ!”
“น้องเจียงหนิงให้อาห
