ามไม่หยุด ทั้งร้องเรียก ทั้งดึงรั้งตัวผม
พยายามห้ามไม่ให้ผมเดินเข้าไป…
จนสุดท้าย เมื่อเห็นว่าไม่อาจหยุดผมได้ เขาก็ยอมเสี่ยงอันตราย ใช้มือทั้งสองกดลงไปตรงเปลวไฟชีวิตบนหัวไหล่และศีรษะของผม
ก็เพราะการกระทำนี้เอง ทำให้เปลวไฟทั้งสามบนศีรษะผมสั่นไหวอย่างรุนแรง จิตใจที่เคยมืดมัวของผมเริ่มไหววูบ สุดท้ายก็ตื่นขึ้นจากสภาวะถูกควบคุม
จากนั้นก็เกิดเหตุการณ์ทุกอย่างที่ผมเพิ่งได้เผชิญเมื่อครู่
เรื่องของภูตต้นไม้ต้นนี้ ยังไงก็ต้องสะสางให้จบ
ความแค้นนี้ ผมจะต้องชำระแน่
ในเวลาเดียวกัน ผมก็รู้สึกขอบคุณหลงเจี๋ยสุดใจ
ผมหันไปมองมือของเขา เห็นร่องรอยคล้ายถูกไฟไหม้จริงๆ
แม้เขาจะเป็นผี สามารถฟื้นตัวได้โดยดูดซับไอหยินหรืออาบแสงจันทร์ไม่กี่วัน ซ้ำแผลยังไม่เหลือแม้แต่รอยแผลเป็น แต่ในสายตาผม แค่ช่วยจัดการเรื่องหลังความตายให้เขายังเทียบไม่ได้กับการที่เขาช่วยชีวิตไว้
ผมจึงเอ่ยถามด้วยความจริงใจ “พี่หลง ผมติดหนี้ชีวิตพี่ แค่คำขอบคุณมันไม่พอตอบแทนหรอก ไม่ทราบว่าพี่ยังมีอะไรยังค้างคาใจอยู่บ้างไหม ถ้าทำได้ ผมจะช่วยให้สำเร็จแน่นอน”
หลงเจี๋ยได้ยินดังนั้นก็เลียริมฝีปากเบาๆ สายตาที่มองผมเริ่มมีประกายวาบขึ้นมาเล็กน
