แม้แต่หลงเจี๋ยเองก็อดไม่ได้ที่จะวิ่งหนีออกไป แต่พอเขาออกมาแล้ว กลับเห็นว่าหมอกเขียวลอยเข้าสู่ห้องของผม
หลงเจี๋ยเคยใช้ชีวิตในยุทธภพ เป็นผู้จัดการฝ่ายรักษาความปลอดภัยในร้านคาราโอเกะ แม้เขาจะตายไปแล้ว แต่ยังยึดมั่นในคำว่า ‘คุณธรรม’ เขาจึงรีบวิ่งกลับมาอีกครั้งเพราะเป็นห่วงผม
เมื่อมาถึงหน้าประตู เขาเห็นหมอกเขียวที่มีกลิ่นหอมดอกหวยพุ่งเข้าร่างผม ทะลุผ่านจมูกและปาก
หลังจากนั้น ผมก็เหมือนคนถูกของ สะดุ้งตื่นขึ้นจากฝัน สายตาเลื่อนลอยไร้แวว ขยับตัวเดินออกจากห้องไปราวกับหุ่นไร้ชีวิต
หลงเจี๋ยมองเห็นถึงความผิดปกติ จึงพยายามทั้งเรียกและดึงผมไว้แต่ไม่เป็นผล จึงทำได้แค่เดินตาม เฝ้ามองผมเดินจากชั้นหกลงมาถึงชั้นหนึ่ง
ประตูหลังของโรงพยาบาลที่ปกติล็อกเอาไว้กลับเปิดออกเองในเวลานั้น
ผมยังคงเดินต่อไป มุ่งหน้าไปยังต้นหวย
ต้นหวยพลันมีชีวิตขึ้นมาในยามค่ำคืน ลำต้นสั่นไหวเบาๆ ปล่อยหมอกสีเขียวออกมา ซ้ำลำต้นยังแยกออกเป็นปากขนาดใหญ่ ซึ่งเป็นสัญญาณว่ามันกำลังจะกินเหยื่อ!
สำหรับหลงเจี๋ย เขาไม่ได้เพิ่งเคยเห็นเหตุการณ์เช่นนี้ครั้งแรก
เขารู้ดีว่าถ้าผมยังเดินต่อไปคงไม่เหลือแม้แต่กระดูกให้เก็บ ต้องตายแน่นอน
หลงเจี๋ยพยาย
