นขยับแทบไม่ได้ ความเหนียวลื่นของรยางค์ทำให้รู้สึกขยะแขยงอย่างที่สุด
ผมไม่สามารถประกบมือผสานมุทราด้วยมือทั้งสอง แต่ยังสามารถใช้มือข้างเดียวร่ายอาคมได้!
แม้จะทำให้ความยากเพิ่มขึ้นเป็นเท่าตัว แต่ผมไม่มีทางเลือกแล้ว
ผมไม่มีเวลาคิดอะไรอีก ต้องใช้ทุกวินาทีให้คุ้มค่า
มีเพียงสองตัวเลือกในตอนนี้ จะตายหรือปล่อยพลังสายฟ้าออกมา!
รยางค์กำลังรัดผมแน่นขึ้นเรื่อยๆ ความเจ็บปวดจากแรงบีบรัดเริ่มแผ่ซ่านไปทั่วร่าง ผมสัมผัสได้ว่ามีบางอย่างคืบคลานเข้าสู่รูจมูกและช่องหูของผม แม้จะใช้พลังปราณต้านไว้ แต่ก็ทำได้เพียงชะลอเวลาให้ตัวเองตายช้าลงเท่านั้น!
ต้นหวยเองก็ดูเหมือนจะรู้ว่าผมแตกต่างจากมนุษย์ทั่วไป เสียงหัวเราะประหลาดไร้เพศดังขึ้น พร้อมกับถ้อยคำที่เต็มไปด้วยความกระหาย “แกแตกต่างจากคนทั่วไปจริงๆ…รสชาติของแกต้องอร่อยแน่…ฮ่าๆๆ”
ผมเพิกเฉยต่อเสียงเย้ยหยันของมัน มือซ้ายเริ่มเปลี่ยนท่าทางเพื่อร่ายอาคม ในช่วงเวลาคับขัน ความสามารถที่ฝึกฝนมาตลอดก็เข้ามาแทนที่ความกลัว
จิตของผมเริ่มจดจ่ออยู่เพียงสิ่งเดียว…การปล่อยพลังสายฟ้า!
ผมเข้าสู่สภาวะที่แปลกประหลาด ลืมความเจ็บปวดไปชั่วขณะ
“ดิน น้ำ ลม ไฟ สวรรค์ ปฐพี อัสนี สมุทร ขอพลังฟ้าดิน
