่องของชีวิตและอนาคต
เมื่อกลับมาถึงห้องพักผู้ป่วย ผมหยิบขนมขบเคี้ยวทั้งหมดออกมา
พวกนี้หลี่เสี่ยวหมิ่นซื้อมาเยี่ยมผมเมื่อสองสามวันก่อน แต่ผมแทบไม่ได้แตะเลย จึงปล่อยให้หลงเจี๋ยได้กินแทน
ของพวกนี้เป็นของผม ถ้าผมไม่อนุญาต แม้ผีจะมองเห็นก็ไม่สามารถแตะต้องได้
ผมส่งขนมให้เขาพร้อมพูดว่า “หลงเจี๋ย กินได้หมดเลยนะ นั่งบนเตียงก็ได้ ไม่ต้องเกรงใจ”
หลงเจี๋ยได้ยินดังนั้นถึงกับตื่นเต้นสุดขีด
“ขอบคุณ! ขอบคุณมาก!” พูดจบก็ฉีกซองขนมอย่างรวดเร็ว ก่อนจะเริ่มกินอย่างตะกละตะกลาม ทั้งมันฝรั่งทอด ทั้งขาไก่แปรรูป เขากินอย่างไม่หยุดปาก พร้อมพึมพำว่าอร่อยอยู่ตลอด
ผมจ้องมองเขา ก่อนพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่ง “คืนพรุ่งนี้ ฉันจะส่งนายไปเกิด”
คำพูดของผมทำให้หลงเจี๋ยชะงักกึก เขาหันมามองผมด้วยสีหน้าตกตะลึงราวกับไม่อยากเชื่อสิ่งที่ได้ยิน “น้อง…น้องเจียง นายจะช่วยส่งรับศพฉันจริงๆ เหรอ”
“ฉันช่วยรับศพนายไม่ได้หรอก ขั้นตอนยุ่งยาก แถมเราก็ไม่ได้เป็นญาติกัน ถ้าจะให้ฉันไปทำเรื่องรับศพนายคงเป็นไปไม่ได้” ผมตอบตามตรง ไม่อยากให้หวังลมๆ แล้งๆ
หลงเจี๋ยนิ่งไป ก่อนเอ่ยถามด้วยเสียงสั่นๆ “ถ้านายไม่รับศพ… แล้วฉันยังจะไปเกิดได้ใช่ไหม”
ผ
