มพยักหน้า “ได้สิ แค่นายบอกวันเดือนปีเกิดของตัวเองให้ฉันฟัง ฉันจะจุดธูปส่งนายไปปรโลก หลังจากนั้น ฉันจะเผาบ้านกระดาษให้อีกหลัง นายจะได้มีที่พัก”
หลงเจี๋ยที่ตัวคนเดียว ไร้ญาติขาดมิตร พอได้ยินแบบนั้นก็ดีใจสุดขีด “ยอดเยี่ยมเลย! ขอบคุณมาก น้องเจียง ขอบคุณจริงๆ ฉันนึกว่าต้องเป็นวิญญาณเร่ร่อนไปตลอดชีวิตซะแล้ว ไม่คิดเลยว่าหลังจากตายไปจะได้เจอคนดีอย่างนาย
“พวกเพื่อนฝูงที่ร้านคาราโอเกะหวงเฉา ผู้หญิงที่เคยคบ หัวหน้าที่ฉันเคยให้ความเคารพ ไม่มีใครพึ่งพาได้เลยสักคน! น้องเจียง ถ้านายยอมช่วยส่งฉันไปเกิดล่ะก็ ฉันจะตอบแทนบุญคุณแน่นอน!”
ผมเพียงแค่ยิ้ม ไม่ได้ใส่ใจกับคำพูดของหลงเจี๋ย และไม่ได้ต้องการให้เขาตอบแทนอะไร
การช่วยส่งวิญญาณ ไม่เพียงแต่เป็นการสร้างบุญกุศลให้ตัวเอง แต่ยังช่วยสะกดสี่มหาเคราะห์ในตัวผม
ที่สำคัญที่สุด มันยังช่วยให้ผมรวบรวมปราณต้นกำเนิดได้อีกด้วย
ผมตบไหล่เขาเบาๆ “เรื่องเล็กน้อย ไม่ต้องตอบแทนอะไรทั้งนั้น กินไปเถอะ เดี๋ยวฉันไปโทรศัพท์แป๊บ”
พูดจบ ผมเดินไปที่หน้าต่าง แล้วกดโทรหาเม่าจิ้ง
ตอนนี้ผมยังอยู่ในโรงพยาบาล ของที่อาจารย์บอกให้เตรียมก็ไม่มีเลยสักอย่าง แต่พรุ่งนี้เป็นวันที่ผมจะออกจากโรงพยาบ
