่ไม่ไกลนัก
เขานั่งหลับตาพิงอยู่บนเก้าอี้ริมทางเดิน ดูเหมือนกำลังหลับ
แต่ผมรู้ดีว่าเขาไม่มีทางหลับจริงๆ หรอก หลับก็หลับไม่ลงด้วย
ผมไม่ได้กลัวเขาเลย เดินตรงเข้าไปหาเขา จากนั้นก็นั่งลงข้างๆ
เขายังคงหลับตาอยู่อย่างนั้น ไม่ขยับตัวเลยแม้แต่น้อย
ผมเริ่มพูดขึ้นก่อนว่า “พี่ชาย ขอรบกวนสักหน่อยสิ!”
วิญญาณชายหนุ่มได้ยินเสียงผมจึงลืมตาขึ้นมาเล็กน้อย พอพบว่าผมกำลังมองเขาอยู่ก็อึ้งไปชั่วขณะ จากนั้นจึงถามกลับด้วยความแปลกใจ “นายกำลังพูดกับฉันเหรอ”
ดูท่าทางของเขาแล้ว เห็นได้ชัดว่าเขาไม่เชื่อว่าผมมองเห็นเขา
ก็แน่ล่ะ พวกเราอยู่กันคนละโลกแล้วนี่นะ
ผมพยักหน้าตอบเขาไปว่า “ใช่สิ! แถวนี้นอกจากพวกเราก็ไม่มีคนอื่นแล้วนี่นา!”
“นาย…นายมองเห็นฉันจริงๆ เหรอ”
วิญญาณชายหนุ่มสะดุ้งไปทั้งตัว รีบนั่งตัวตรง ชี้นิ้วไปที่ตัวเองด้วยสีหน้าที่เต็มไปด้วยความตกใจ
ผมพยักหน้าตอบเขาอีกครั้ง “ใช่ มองเห็นจริงๆ”
วิญญาณชายหนุ่มยกมือขึ้นตบหน้าผากตัวเองดังแปะ “บ้าเอ๊ย นาย…นายมองเห็นฉันจริงๆ ด้วย ซวยแล้วไอ้น้องเอ๊ย นายเห็นฉันเมื่อไรถือว่าซวยเมื่อนั้น นายอยู่ได้ไม่นานแล้วแน่ๆ”
เขาชี้นิ้วมาที่ผม แล้วพูดด้วยท่าทางจริงจัง
แต่ผมกลับยิ้มตอบเข
